In dit deel wordt toegelicht op welke manier de paraatheid van de lidstaten wordt versterkt door de in de NIS-richtlijn vastgestelde verplichting om doeltreffende nationale bevoegde autoriteiten en Computer Security Incident Response Teams (CSIRT’s) aan te wijzen. Meer bepaald wordt in dit deel ingegaan op de verplichting om nationale bevoegde autoriteiten aan te wijzen, met inbegrip van de rol van het centrale contactpunt. Er komen drie thema’s aan bod: a) mogelijke nationale beheersstructuren (bv. gecentraliseerde en gedecentraliseerde modellen, enz.) en andere vereisten; b) de rol van het centrale contactpunt; en c) Computer Security Incident Response Teams. 3.1. Soort autoriteiten Overeenkomstig artikel 8 van de NIS-richtlijn moeten de lidstaten nationale bevoegde autoriteiten inzake de beveiliging van netwerken en informatiesystemen aanwijzen, waarbij uitdrukkelijk wordt voorzien in de mogelijkheid om "één of meer nationale bevoegde autoriteiten" aan te wijzen. Deze beleidskeuze wordt toegelicht in overweging 30: "Om rekening te houden met de uiteenlopende nationale bestuursstructuren, reeds bestaande sectorale regelingen of toezichthoudende en regelgevende instanties van de Unie ongemoeid te laten en dubbel werk te voorkomen, moeten de lidstaten meer dan één nationale bevoegde autoriteit kunnen aanwijzen die belast is met de uitvoering van de uit deze richtlijn voortvloeiende taken in verband met de beveiliging van de netwerk- en informatiesystemen van aanbieders van essentiële diensten en digitaledienstverleners." Bijgevolg staat het de lidstaten vrij om ofwel één centrale autoriteit aan te wijzen die bevoegd is voor alle sectoren en diensten die onder de richtlijn vallen, ofwel meerdere autoriteiten aan te wijzen, bijvoorbeeld per soort sector. De lidstaten kunnen bij de keuze van hun aanpak putten uit de opgedane ervaring met de nationale aanpak die werd gebruikt in het kader van de bestaande wetgeving op het gebied van de bescherming van kritieke infrastructuur (CIIP). Zoals beschreven in tabel 1 hebben de lidstaten in het geval van CIIP besloten een gecentraliseerde dan wel gedecentraliseerde aanpak aan te nemen bij de toekenning van bevoegdheden op nationaal niveau. Nationale voorbeelden worden hier louter ter illustratie gebruikt om de bestaande organisatorische kaders onder de aandacht van de lidstaten te brengen. Bijgevolg impliceert de Commissie niet dat het gehanteerde model voor CIIP van de desbetreffende landen gebruikt moet worden met het oog op de omzetting van de NIS-richtlijn. De lidstaten kunnen ook kiezen voor verschillende hybride regelingen met elementen van zowel de gecentraliseerde als de gedecentraliseerde aanpak. De keuzes kunnen worden afgestemd op eerdere nationale bestuursregelingen voor de verschillende sectoren en diensten die onder de richtlijn vallen, of er kunnen nieuwe keuzes worden gemaakt door de betrokken autoriteiten en de relevante belanghebbenden die zijn geïdentificeerd als aanbieders van essentiële diensten en digitaledienstverleners. De keuzes van de lidstaten kunnen ook worden beïnvloed door andere belangrijke factoren, zoals specialistische expertise op het vlak van cyberbeveiliging, overwegingen in verband met middelen, de verhoudingen tussen de belanghebbenden en de nationale belangen (bijvoorbeeld economische ontwikkeling, openbare veiligheid, enz.). 11

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents