Zweden heeft geen centrale wetgeving op het gebied van CIIP vastgesteld die van toepassing
is op aanbieders van kritieke informatie-infrastructuur (CII) in alle sectoren. In plaats daarvan
is het de verantwoordelijkheid van de respectieve overheidsinstanties om wetgeving vast te
stellen met verplichtingen voor ondernemingen in specifieke sectoren. Zo is het MSB
gemachtigd om regelgeving op het gebied van informatiebeveiliging vast te stellen voor
overheidsinstanties, en kan het PTS aanbieders opdragen om bepaalde technische en
organisatorische beveiligingsmaatregelen uit te voeren op basis van secundaire wetgeving.
Ierland is een ander voorbeeld van een land dat beantwoordt aan de kenmerken van dit profiel.
Ierland volgt het "beginsel van subsidiariteit" waarbij elk ministerie verantwoordelijk is voor
de identificatie van CII en voor risicobeoordeling in de eigen sector. Daarnaast is er geen
specifieke regelgeving op het gebied van CIIP vastgesteld op nationaal niveau. De wetgeving
blijft sectoraal en heeft voornamelijk betrekking op de energie- en telecommunicatiesector
(2015). Andere voorbeelden zijn Oostenrijk, Cyprus en Finland.
Profiel 2: Gecentraliseerde aanpak – met één centrale autoriteit die bevoegd is voor alle
sectoren en diensten als vermeld in bijlage II en III bij de richtlijn
De gecentraliseerde aanpak wordt gekenmerkt door:
i) een centrale autoriteit voor alle sectoren
ii) een alomvattende wetgeving
Centrale autoriteit voor alle sectoren
De lidstaten die een gecentraliseerde aanpak hanteren, hebben autoriteiten opgericht met
verantwoordelijkheden en ruime bevoegdheden voor meerdere of alle kritieke sectoren, of
hebben de bevoegdheden van de bestaande autoriteiten uitgebreid. Deze centrale autoriteiten
voor CIIP zijn belast met meerdere taken, zoals noodplanning, crisisbeheersing,
regelgevingstaken en de ondersteuning van particuliere aanbieders. In veel gevallen maakt het
nationale of gouvernementele CSIRT deel uit van de centrale autoriteit voor CIIP. Een
centrale autoriteit beschikt waarschijnlijk over meer expertise op het gebied van
cyberbeveiliging in vergelijking met meerdere sectorale autoriteiten, gezien het algemene
tekort aan vaardigheden op dit vlak.
Alomvattende wetgeving
Bij alomvattende wetgeving worden verplichtingen en vereisten opgelegd aan alle aanbieders
van CII in alle sectoren. Dit kan worden bereikt door nieuwe alomvattende wetgeving vast te
stellen of de bestaande sectorspecifieke regelgeving aan te vullen. Met deze aanpak wordt een
consistente toepassing van de NIS-richtlijn in alle betrokken sectoren en diensten bevorderd.
Hiermee wordt het risico op lacunes in de uitvoering vermeden, dat wel zou kunnen ontstaan
indien er meerdere autoriteiten met specifieke bevoegdheden zijn.
15
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents