bevoegde autoriteiten. De Commissie zorgt voor de bekendmaking van de lijst van
aangewezen centrale contactpunten.
3.7. Sancties
Op grond van artikel 21 kunnen de lidstaten zelf beslissen over het type en de aard van de
toepasselijke sancties, op voorwaarde dat deze doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn.
Met andere woorden staat het de lidstaten in principe vrij om te beslissen over het
maximumbedrag van de in hun nationale wetgeving vastgestelde sancties, maar het gekozen
bedrag of percentage moet de nationale autoriteiten in staat stellen om in elk concreet geval
doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties op te leggen, rekening houdend met
verschillende factoren zoals de ernst of de frequentie van de inbreuk.
4. Entiteiten met verplichtingen inzake beveiliging en melding van incidenten
Entiteiten die een belangrijke rol spelen in de samenleving en de economie, en die aangemerkt
worden als aanbieders van essentiële diensten en digitaledienstverleners in de zin van artikel
4, punt 4, en artikel 4, punt 5, van de richtlijn, moeten passende veiligheidsmaatregelen
nemen en ernstige incidenten melden aan de relevante nationale autoriteiten. De redenering
hierachter is dat de gevolgen van beveiligingsincidenten in dergelijke diensten een ernstige
bedreiging kunnen vormen voor de werking van deze diensten, wat kan leiden tot ernstige
verstoringen van de economische activiteiten en van de samenleving in het algemeen,
waardoor het gebruikersvertrouwen mogelijk wordt ondermijnd en ernstige schade wordt
toegebracht aan de economie van de Unie24.
Dit deel biedt een overzicht van de entiteiten die binnen het toepassingsgebied van bijlage II
en III bij de NIS-richtlijn vallen, en de op hen rustende verplichtingen. De identificatie van
aanbieders van essentiële diensten komt uitgebreid aan bod, gezien het belang van dit proces
voor de geharmoniseerde uitvoering van de NIS-richtlijn in de hele EU. Daarnaast worden de
definities van digitale infrastructuren en digitaledienstverleners uitvoerig toegelicht. In dit
deel wordt ook de eventuele opneming van andere sectoren onderzocht en wordt de specifieke
aanpak met betrekking tot digitaledienstverleners toegelicht.
4.1. Aanbieders van essentiële diensten
In de NIS-richtlijn is niet expliciet vastgesteld welke entiteiten als aanbieders van essentiële
diensten worden beschouwd binnen het toepassingsgebied van de richtlijn. In plaats daarvan
voorziet de richtlijn in criteria die de lidstaten moeten toepassen in het identificatieproces en
aan de hand waarvan uiteindelijk zal worden bepaald welke individuele ondernemingen van
het soort van de in bijlage II vermelde entiteiten worden beschouwd als aanbieders van
essentiële diensten, en bijgevolg worden onderworpen aan de verplichtingen uit hoofde van de
richtlijn.
24
Zie overweging 2.
20
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents