soort wettelijke vestiging, maar in overweging 21 wordt verduidelijkt dat een dergelijke
vestiging de effectieve en daadwerkelijke uitoefening van activiteiten via vaste regelingen
verlangt, hoewel de rechtsvorm van zulke regelingen niet doorslaggevend mag zijn. Dit
betekent dat een aanbieder van essentiële diensten niet alleen onder de jurisdictie van een
lidstaat valt indien de aanbieder zijn hoofdvestiging op het grondgebied van die lidstaat heeft,
maar ook indien de aanbieder bijvoorbeeld een bijkantoor of een andere soort wettelijke
vestiging heeft.
Dit heeft tot gevolg dat dezelfde entiteit onder de jurisdictie van meerdere lidstaten tegelijk
kan vallen.
4.1.5. Aan de Commissie te verstrekken informatie
Met het oog op de evaluatie die de Commissie moet uitvoeren overeenkomstig artikel 23, lid
1, van de NIS-richtlijn moeten de lidstaten uiterlijk op 9 november 2018 en vervolgens om de
twee jaar de volgende informatie verstrekken aan de Commissie:
de nationale maatregelen die de identificatie van aanbieders van essentiële diensten
mogelijk maken;
de lijst van essentiële diensten;
het aantal aanbieders van essentiële diensten die zijn geïdentificeerd voor elke in
bijlage II genoemde sector en het belang van die aanbieders ten aanzien van die
sector; en
de drempels, indien daarvan sprake is, om het niveau van dienstverleningte bepalen
wat betreft het aantal gebruikers die van deze dienst afhankelijk zijn, als bedoeld in
artikel 6, lid 1, onder a), of het belang van die entiteit overeenkomstig artikel 6, lid 1,
onder f).
Uit de evaluatie uit hoofde van artikel 23, lid 1, die voorafgaat aan de algehele evaluatie van
de richtlijn, blijkt het belang dat de medewetgevers hechten aan de correcte omzetting van de
richtlijn wat betreft de identificatie van aanbieders van essentiële diensten, namelijk om
marktversnippering te vermijden.
Om dit proces zo goed mogelijk uit te voeren, moedigt de Commissie de lidstaten aan dit
thema te bespreken en relevante ervaringen uit te wisselen in de samenwerkingsgroep.
Daarnaast moedigt de Commissie de lidstaten aan de lijsten van geïdentificeerde aanbieders
van essentiële diensten (die uiteindelijk werden geselecteerd) te verstrekken aan de
Commissie, indien nodig op vertrouwelijke basis, in aanvulling op alle informatie die de
lidstaten aan de Commissie moeten verstrekken op grond van de richtlijn. Aan de hand van
deze lijsten kan de Commissie makkelijker een kwalitatief betere beoordeling maken van de
consistentie van het identificatieproces en kan de aanpak van de lidstaten onderling
vergeleken worden, waardoor de doelstellingen van de richtlijn beter worden gerealiseerd.
4.1.6. Hoe moet het identificatieproces worden uitgevoerd?
Zoals blijkt uit figuur 4 moet een nationale autoriteit zes belangrijke vragen onderzoeken bij
het identificatieproces voor een bepaalde entiteit. Hieronder komt elke vraag overeen met een
25
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents