4.3 Meldingseisen Overeenkomstig artikel 14, lid 3, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat aanbieders van essentiële diensten “incidenten met aanzienlijke gevolgen voor de continuïteit van de door hen verleende essentiële diensten” melden. Bijgevolg moeten aanbieders van essentiële diensten geen kleine incidenten melden maar alleen ernstige incidenten die de continuïteit van de essentiële diensten verstoren. In artikel 4, punt 7, wordt een incident gedefinieerd als “elke gebeurtenis met een daadwerkelijk schadelijk effect op de beveiliging van netwerk- en informatiesystemen”. De term “beveiliging van netwerk- en informatiesystemen” wordt in artikel 4, punt 2, verder gedefinieerd als “het vermogen van netwerk- en informatiesystemen om met een bepaalde mate van betrouwbaarheid bestand te zijn tegen acties die de beschikbaarheid, authenticiteit, integriteit en vertrouwelijkheid van de opgeslagen, verzonden of verwerkte gegevens of de daaraan gerelateerde diensten die via die netwerk- en informatiesystemen worden aangeboden of toegankelijk zijn, in gevaar brengen”. Bijgevolg kan elke gebeurtenis die een schadelijk effect heeft niet alleen op de beschikbaarheid maar ook op de authenticiteit, integriteit of vertrouwelijkheid van gegevens of van gerelateerde diensten, potentieel de meldingsverplichting activeren. In feite is het mogelijk dat de continuïteit van de dienst als bedoeld in artikel 14, lid 3, in gevaar wordt gebracht, niet alleen in gevallen waarin er sprake is van fysieke beschikbaarheid, maar ook door een ander beveiligingsincident dat de behoorlijke werking van de dienst aantast33. Binnen de samenwerkingsgroep worden momenteel via een specifieke actielijn niet-bindende richtsnoeren voorbereid voor de melding van incidenten, met betrekking tot omstandigheden waarin aanbieders van essentiële diensten incidenten moeten melden overeenkomstig artikel 14, lid 7, alsmede het formaat en de procedure volgens welke nationale meldingen moeten plaatsvinden. Het is de bedoeling dat deze richtsnoeren in het vierde kwartaal van 2017 worden afgewerkt. Uiteenlopende nationale meldingseisen kunnen leiden tot gebrekkige rechtszekerheid, meer complexe en omslachtige procedures en aanzienlijke administratieve kosten voor aanbieders die grensoverschrijdend actief zijn. De Commissie verheugt zich derhalve over de werkzaamheden van de samenwerkingsgroep. Zoals voor de beveiligingseisen moedigt de Commissie de lidstaten aan om de door de samenwerkingsgroep te ontwikkelen richtsnoeren nauwgezet te volgen zodat de nationale bepalingen inzake melding van incidenten zoveel mogelijk onderling afgestemd worden. 4.4. NIS-richtlijn, bijlage III: digitaledienstverleners De digitaledienstverleners vormen de tweede categorie entiteiten die binnen het toepassingsgebied van de NIS-richtlijn vallen. Deze entiteiten worden beschouwd als belangrijke economische spelers wegens het feit dat zij door tal van ondernemingen worden gebruikt voor de verlening van eigen diensten, en verstoringen van de digitale dienstverlening zouden gevolgen hebben voor cruciale economische en maatschappelijke activiteiten. 33 Hetzelfde geldt voor digitaledienstverleners. 32

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents