sektory, o których mowa w załączniku II do dyrektywy, i usługi, o których mowa
w załączniku III do dyrektywy, i powierzenia tym organom zadania monitorowania procesu
stosowania dyrektywy. Państwa członkowskie mogą do tej roli wyznaczyć istniejący organ
lub istniejące organy.
W niniejszym punkcie skoncentrowano się na sposobach zwiększenia przez dyrektywę
w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji gotowości państw członkowskich poprzez
wprowadzenie wymogu posiadania efektywnych właściwych organów krajowych i zespołów
reagowania na incydenty bezpieczeństwa komputerowego (CSIRT). Ściślej rzecz biorąc,
niniejszy punkt dotyczy obowiązku wyznaczenia właściwych organów krajowych oraz roli
pojedynczego punktu kontaktowego. Omówiono w nim trzy zagadnienia: a) możliwe krajowe
struktury zarządzania (np. modele scentralizowane, zdecentralizowane itp.) i inne wymogi; b)
rolę pojedynczego punktu kontaktowego oraz c) zespoły reagowania na incydenty
bezpieczeństwa komputerowego.
3.1. Rodzaje organów
Zgodnie z art. 8 dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji państwa
członkowskie są zobowiązane do wyznaczenia właściwych organów krajowych ds.
bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych, przy czym w artykule tym wprost
przewidziano możliwość wyznaczenia „jednego lub większej liczby właściwych organów
krajowych”. W motywie 30 dyrektywy wyjaśniono ten wybór polityczny: „Z uwagi na
różnice w krajowych strukturach zarządzania oraz w celu zabezpieczenia obowiązujących już
ustaleń sektorowych lub unijnych organów nadzorczych i regulacyjnych, a także w celu
unikania powielania, państwa członkowskie powinny móc wyznaczać więcej niż jeden
właściwy organ krajowy odpowiedzialny za wykonywanie zadań związanych
z bezpieczeństwem sieci i systemów informatycznych operatorów usług kluczowych
i dostawców usług cyfrowych na mocy niniejszej dyrektywy”.
Państwa członkowskie mogą zatem wyznaczyć jeden centralny organ zajmujący się
wszystkimi sektorami i usługami objętymi przepisami dyrektywy lub szereg organów, np.
w zależności od rodzaju sektora.
Przy wyborze odpowiedniego podejścia państwa członkowskie mogą oprzeć się na
doświadczeniu zyskanym w ramach podejść krajowych wykorzystywanych w kontekście
istniejących przepisów w zakresie ochrony krytycznej infrastruktury teleinformatycznej. Jak
opisano w tabeli 1, przy przydzielaniu zadań na szczeblu krajowym w zakresie ochrony
krytycznej infrastruktury teleinformatycznej państwa członkowskie zastosowały podejście
scentralizowane albo zdecentralizowane. Przedstawione w tym punkcie przykłady krajowe
mają wyłącznie charakter poglądowy i służą zwróceniu uwagi państw członkowskich na
istniejące ramy organizacyjne. Dlatego też Komisja nie sugeruje, że model zastosowany przez
poszczególne państwa do celów związanych z ochroną krytycznej infrastruktury
teleinformatycznej powinien zostać koniecznie zastosowany przy transpozycji dyrektywy
w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji.
12
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents