usług sieciowych. Tworzenie bezpośrednich połączeń międzysystemowych wiąże się
z licznymi korzyściami, wśród których najważniejsze to oszczędność kosztów, skrócenie
czasu oczekiwania i poprawa przepustowości. Żadna ze stron nie pobiera zazwyczaj opłat
z tytułu ruchu internetowego przechodzącego przez punkt wymiany, w odróżnieniu od ruchu
internetowego przychodzącego do dostawcy usług internetowych wyższego szczebla.
Ustanowienie bezpośredniego połączenia – niejednokrotnie w tym samym mieście, w którym
znajdują się obydwie sieci – pozwala uniknąć konieczności przesyłania danych na dalekie
odległości, co z kolei skraca czas oczekiwania.
Należy podkreślić, że definicja IXP nie obejmuje miejsc fizycznych, w których znajduje się
połączenie międzysystemowe między dwiema sieciami fizycznymi (tj. definicja ta nie ma
zastosowania do dostawców usług sieciowych takich jak BASE i PROXIMUS). Dlatego też
przy transpozycji dyrektywy państwa członkowskie muszą dokonać rozróżnienia między
operatorami, którzy ułatwiają przepływ skumulowanego ruchu internetowego między
wieloma operatorami, a operatorami funkcjonującymi jako operatorzy jednej sieci, którzy
tworzą połączenia międzysystemowe między swoimi sieciami na podstawie umowy
dotyczącej połączeń międzysystemowych. W tym ostatnim przypadku dostawcy usług
sieciowych nie są objęci definicją zawartą w art. 4 pkt 13. Dodatkowe wyjaśnienia w tej
kwestii przedstawiono w motywie 18, który stanowi, że IXP nie zapewnia dostępu do sieci
ani nie działa jako realizator tranzytu czy operator infrastruktury tranzytu. Ostatnią kategorią
dostawców usług są przedsiębiorstwa udostępniające publiczne sieci łączności lub usługi,
które podlegają wymogom dotyczącym bezpieczeństwa i zgłaszania incydentów
ustanowionym w art. 13a i 13b dyrektywy 2002/21/WE i które są tym samym wyłączone
z zakresu stosowania dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji26.
2) System nazw domen (DNS)
Termin „system nazw domen” został zdefiniowany w art. 4 pkt 14 jako „hierarchiczny
rozproszony system nazw sieciowych, który odpowiada na zapytania o nazwy domen”. Ściślej
rzecz biorąc, DNS można opisać jako hierarchiczny rozproszony system nazw domen dla
komputerów, usług lub jakichkolwiek innych zasobów podłączonych do internetu
umożliwiający kodowanie nazw domen w adresach IP (protokół internetowy). Główną rolą
systemu jest przekształcanie przypisanych nazw domen w adresy IP. W tym celu DNS
obsługuje bazę danych i wykorzystuje nazwy serwerów i program rozpoznawania nazw, aby
zapewnić możliwość „przetłumaczenia” nazw domen na funkcjonalne adresy IP. Choć
kodowanie nazw domen nie jest jedyną funkcją DNS, jest to główne zadanie systemu.
W definicji prawnej przedstawionej w art. 4 pkt 14 skoncentrowano się na głównej funkcji
systemu z punktu widzenia użytkownika, nie poruszając bardziej szczegółowych kwestii
technicznych, takich jak na przykład zarządzanie przestrzenią nazw domen, nazwami
serwerów, programami rozpoznawania nazw itp. Z kolei w art. 4 pkt 15 wyjaśniono, kogo
uznaje się za dostawcę usług DNS.
Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat związku pomiędzy dyrektywą w sprawie bezpieczeństwa sieci
i informacji a dyrektywą 2002/21/WE, zob. pkt 5.2.
26
24
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents