i informacji. Państwa członkowskie muszą uwzględnić art. 1 ust. 7 przy ogólnej transpozycji
dyrektywy i przekazywać Komisji informacje o zastosowaniu przepisów szczególnych.
Metodyka
Oceniając równoważność sektorowego aktu prawnego Unii z odpowiednimi przepisami
dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji, należy zwrócić szczególną uwagę na
to, czy obowiązki w zakresie bezpieczeństwa przewidziane w sektorowym akcie prawnym
obejmują środki zapewniające bezpieczeństwo sieci i systemów informatycznych
zdefiniowane w art. 4 pkt 2 dyrektywy.
Jeżeli chodzi o wymogi dotyczące zgłaszania incydentów, zgodnie z art. 14 ust. 3 i art. 16
ust. 3 dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji operatorzy usług kluczowych
i dostawcy usług cyfrowych muszą bez zbędnej zwłoki zgłaszać właściwym organom lub
CSIRT wszelkie incydenty mające istotny/poważny wpływ na świadczenie usługi. W tym
kontekście należy zwrócić szczególną uwagę na spoczywające na operatorze / dostawcy usług
cyfrowych obowiązki dotyczące uwzględnienia w zgłoszeniu incydentu informacji
umożliwiających właściwemu organowi lub CSIRT określenie transgranicznego wpływu
incydentu.
Obecnie nie istnieje żadne prawodawstwo sektorowe mające zastosowanie do kategorii
dostawców usług cyfrowych, w którym przewidziano by wymogi w zakresie bezpieczeństwa
i zgłaszania incydentów porównywalne z wymogami ustanowionymi w art. 16 dyrektywy
w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji i które można być uwzględnić przez stosowaniu
przepisów art. 1 ust. 7 dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji40.
Jeżeli chodzi o operatorów usług kluczowych, sektor finansowy, w szczególności sektory
bankowości i infrastruktury rynków finansowych, o których mowa w pkt 3 i 4 załącznika II,
podlegają obecnie wymogom w zakresie bezpieczeństwa lub zgłaszania incydentów
zawartym w unijnym prawodawstwie sektorowym. Wynika to z faktu, że zagwarantowanie
bezpieczeństwa i solidności struktury IT oraz sieci i systemów informatycznych
wykorzystywanych przez instytucje finansowe stanowi kluczowy element wymogów
w zakresie ryzyka operacyjnego nakładanych na instytucje finansowe na mocy prawa Unii.
Przykłady
(i) Druga dyrektywa w sprawie usług płatniczych
Jeżeli chodzi o sektor bankowy, w szczególności o świadczenie usług płatniczych przez
instytucje kredytowe zdefiniowane w art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w tzw.
drugiej dyrektywie w sprawie usług płatniczych (PSD 2)41 przewidziano wymogi w zakresie
bezpieczeństwa i zgłaszania incydentów, które ustanowiono w art. 95 i 96 tej dyrektywy.
Pozostaje to bez uszczerbku dla możliwości zgłaszania naruszenia ochrony danych osobowych organowi
nadzorczemu zgodnie z art. 33 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych.
41
Dyrektywa (UE) 2015/2366, Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35.
40
42
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents