In dit deel wordt toegelicht op welke manier de paraatheid van de lidstaten wordt versterkt
door de in de NIS-richtlijn vastgestelde verplichting om doeltreffende nationale bevoegde
autoriteiten en Computer Security Incident Response Teams (CSIRT’s) aan te wijzen. Meer
bepaald wordt in dit deel ingegaan op de verplichting om nationale bevoegde autoriteiten aan
te wijzen, met inbegrip van de rol van het centrale contactpunt. Er komen drie thema’s aan
bod: a) mogelijke nationale beheersstructuren (bv. gecentraliseerde en gedecentraliseerde
modellen, enz.) en andere vereisten; b) de rol van het centrale contactpunt; en c) Computer
Security Incident Response Teams.
3.1. Soort autoriteiten
Overeenkomstig artikel 8 van de NIS-richtlijn moeten de lidstaten nationale bevoegde
autoriteiten inzake de beveiliging van netwerken en informatiesystemen aanwijzen, waarbij
uitdrukkelijk wordt voorzien in de mogelijkheid om "één of meer nationale bevoegde
autoriteiten" aan te wijzen. Deze beleidskeuze wordt toegelicht in overweging 30: "Om
rekening te houden met de uiteenlopende nationale bestuursstructuren, reeds bestaande
sectorale regelingen of toezichthoudende en regelgevende instanties van de Unie ongemoeid
te laten en dubbel werk te voorkomen, moeten de lidstaten meer dan één nationale bevoegde
autoriteit kunnen aanwijzen die belast is met de uitvoering van de uit deze richtlijn
voortvloeiende taken in verband met de beveiliging van de netwerk- en informatiesystemen
van aanbieders van essentiële diensten en digitaledienstverleners."
Bijgevolg staat het de lidstaten vrij om ofwel één centrale autoriteit aan te wijzen die bevoegd
is voor alle sectoren en diensten die onder de richtlijn vallen, ofwel meerdere autoriteiten aan
te wijzen, bijvoorbeeld per soort sector.
De lidstaten kunnen bij de keuze van hun aanpak putten uit de opgedane ervaring met de
nationale aanpak die werd gebruikt in het kader van de bestaande wetgeving op het gebied
van de bescherming van kritieke infrastructuur (CIIP). Zoals beschreven in tabel 1 hebben de
lidstaten in het geval van CIIP besloten een gecentraliseerde dan wel gedecentraliseerde
aanpak aan te nemen bij de toekenning van bevoegdheden op nationaal niveau. Nationale
voorbeelden worden hier louter ter illustratie gebruikt om de bestaande organisatorische
kaders onder de aandacht van de lidstaten te brengen. Bijgevolg impliceert de Commissie niet
dat het gehanteerde model voor CIIP van de desbetreffende landen gebruikt moet worden met
het oog op de omzetting van de NIS-richtlijn.
De lidstaten kunnen ook kiezen voor verschillende hybride regelingen met elementen van
zowel de gecentraliseerde als de gedecentraliseerde aanpak. De keuzes kunnen worden
afgestemd op eerdere nationale bestuursregelingen voor de verschillende sectoren en diensten
die onder de richtlijn vallen, of er kunnen nieuwe keuzes worden gemaakt door de betrokken
autoriteiten en de relevante belanghebbenden die zijn geïdentificeerd als aanbieders van
essentiële diensten en digitaledienstverleners. De keuzes van de lidstaten kunnen ook worden
beïnvloed door andere belangrijke factoren, zoals specialistische expertise op het vlak van
cyberbeveiliging, overwegingen in verband met middelen, de verhoudingen tussen de
belanghebbenden en de nationale belangen (bijvoorbeeld economische ontwikkeling,
openbare veiligheid, enz.).
11
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents