4.1.1. Soort entiteiten als vermeld in bijlage II bij de NIS-richtlijn
In artikel 4, punt 4, worden aanbieders van essentiële diensten gedefinieerd als publieke of
private entiteiten waarvan de soort is vermeld in bijlage II en die voldoen aan de criteria van
artikel 5, lid 2. Bijlage II bevat een overzicht van de sectoren, deelsectoren en de soort
entiteiten waarvoor elke lidstaat een identificatieproces moet uitvoeren overeenkomstig
artikel 5, lid 225. Hierbij gaat het om sectoren zoals energie, vervoer, bankwezen,
infrastructuur voor de financiële markt, gezondheidszorg, water en digitale infrastructuur.
Voor de meeste entiteiten die behoren tot de "traditionele sectoren", bevat de EU-wetgeving
uitgebreide definities, waarnaar wordt verwezen in bijlage II. Dit is echter niet het geval voor
de in punt 7 van bijlage II vermelde sector van digitale infrastructuur, met inbegrip van
internetknooppunten, domeinnaamsystemen en registers voor topleveldomeinnamen. Daarom
worden deze definities hieronder uitvoerig toegelicht.
1) Internetknooppunt (IXP)
De term "internetknooppunt" wordt gedefinieerd in artikel 4, punt 13, en verder toegelicht in
overweging 18, en kan worden omschreven als een netwerkinfrastructuur die de onderlinge
verbinding van meer dan twee onafhankelijke technisch op zichzelf staande systemen
mogelijk maakt, voornamelijk met als doel de uitwisseling van internetverkeer te
vergemakkelijken. Een internetknooppunt kan ook worden omschreven als een fysieke locatie
waar een aantal netwerken internetverkeer met elkaar uitwisselen via een schakelaar. Een
internetknooppunt dient voornamelijk om rechtstreekse interconnectie tussen netwerken
mogelijk te maken via het knooppunt, in plaats van via één of meerdere netwerken van
derden. De aanbieder van een internetknooppunt is normaal gezien niet verantwoordelijk voor
de routing van het internetverkeer. De routing van het verkeer wordt uitgevoerd door de
netwerkaanbieders. De rechtstreekse interconnectie heeft veel voordelen, waarvan de kost,
latentie en bandbreedte de voornaamste zijn. Het verkeer dat door een knooppunt loopt, wordt
doorgaans door geen enkele partij in rekening gebracht, terwijl dit wel het geval is voor
verkeer naar een upstream internetprovider. Dankzij de rechtstreekse interconnectie, die zich
vaak in dezelfde stad als de beide netwerken bevindt, hoeven de gegevens geen lange
afstanden af te leggen van het ene netwerk naar het andere, met een kortere latentie tot
gevolg.
Er zij op gewezen dat de definitie van een internetknooppunt geen betrekking heeft op fysieke
punten indien slechts twee fysieke netwerken met elkaar interconnecteren (d.w.z.
netwerkaanbieders zoals BASE en PROXIMUS). Bij de omzetting van de richtlijn moeten de
lidstaten bijgevolg een onderscheid maken tussen aanbieders die de uitwisseling van
geaggregeerd internetverkeer tussen meerdere netwerkaanbieders vergemakkelijken,
enerzijds, en individuele netwerkaanbieders, die hun netwerk fysiek interconnecteren op basis
van een interconnectieovereenkomst, anderzijds. In het laatste geval vallen de
25
Zie punt 4.1.6 voor meer informatie over het identificatieproces.
21
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents