usług sieciowych. Tworzenie bezpośrednich połączeń międzysystemowych wiąże się z licznymi korzyściami, wśród których najważniejsze to oszczędność kosztów, skrócenie czasu oczekiwania i poprawa przepustowości. Żadna ze stron nie pobiera zazwyczaj opłat z tytułu ruchu internetowego przechodzącego przez punkt wymiany, w odróżnieniu od ruchu internetowego przychodzącego do dostawcy usług internetowych wyższego szczebla. Ustanowienie bezpośredniego połączenia – niejednokrotnie w tym samym mieście, w którym znajdują się obydwie sieci – pozwala uniknąć konieczności przesyłania danych na dalekie odległości, co z kolei skraca czas oczekiwania. Należy podkreślić, że definicja IXP nie obejmuje miejsc fizycznych, w których znajduje się połączenie międzysystemowe między dwiema sieciami fizycznymi (tj. definicja ta nie ma zastosowania do dostawców usług sieciowych takich jak BASE i PROXIMUS). Dlatego też przy transpozycji dyrektywy państwa członkowskie muszą dokonać rozróżnienia między operatorami, którzy ułatwiają przepływ skumulowanego ruchu internetowego między wieloma operatorami, a operatorami funkcjonującymi jako operatorzy jednej sieci, którzy tworzą połączenia międzysystemowe między swoimi sieciami na podstawie umowy dotyczącej połączeń międzysystemowych. W tym ostatnim przypadku dostawcy usług sieciowych nie są objęci definicją zawartą w art. 4 pkt 13. Dodatkowe wyjaśnienia w tej kwestii przedstawiono w motywie 18, który stanowi, że IXP nie zapewnia dostępu do sieci ani nie działa jako realizator tranzytu czy operator infrastruktury tranzytu. Ostatnią kategorią dostawców usług są przedsiębiorstwa udostępniające publiczne sieci łączności lub usługi, które podlegają wymogom dotyczącym bezpieczeństwa i zgłaszania incydentów ustanowionym w art. 13a i 13b dyrektywy 2002/21/WE i które są tym samym wyłączone z zakresu stosowania dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji26. 2) System nazw domen (DNS) Termin „system nazw domen” został zdefiniowany w art. 4 pkt 14 jako „hierarchiczny rozproszony system nazw sieciowych, który odpowiada na zapytania o nazwy domen”. Ściślej rzecz biorąc, DNS można opisać jako hierarchiczny rozproszony system nazw domen dla komputerów, usług lub jakichkolwiek innych zasobów podłączonych do internetu umożliwiający kodowanie nazw domen w adresach IP (protokół internetowy). Główną rolą systemu jest przekształcanie przypisanych nazw domen w adresy IP. W tym celu DNS obsługuje bazę danych i wykorzystuje nazwy serwerów i program rozpoznawania nazw, aby zapewnić możliwość „przetłumaczenia” nazw domen na funkcjonalne adresy IP. Choć kodowanie nazw domen nie jest jedyną funkcją DNS, jest to główne zadanie systemu. W definicji prawnej przedstawionej w art. 4 pkt 14 skoncentrowano się na głównej funkcji systemu z punktu widzenia użytkownika, nie poruszając bardziej szczegółowych kwestii technicznych, takich jak na przykład zarządzanie przestrzenią nazw domen, nazwami serwerów, programami rozpoznawania nazw itp. Z kolei w art. 4 pkt 15 wyjaśniono, kogo uznaje się za dostawcę usług DNS. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat związku pomiędzy dyrektywą w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji a dyrektywą 2002/21/WE, zob. pkt 5.2. 26 24

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents