Rekening houdend met het grensoverschrijdende karakter van digitaledienstverleners volgt de
richtlijn ten slotte niet het model van meerdere parallelle rechtsmachten maar is de aanpak
gebaseerd op het criterium van de voornaamste vestiging van de onderneming in de EU38.
Deze aanpak maakt het mogelijk om één enkele reeks voorschriften op digitaledienstverleners
toe te passen, met één bevoegde autoriteit die belast is met het toezicht, hetgeen erg belangrijk
is omdat tal van digitaledienstverleners hun diensten tegelijk in meerdere lidstaten aanbieden.
Door de toepassing van deze aanpak wordt de nalevingslast voor digitaledienstverleners tot
een minimum beperkt en wordt de goede werking van de digitale eengemaakte markt
gegarandeerd.
4.4.5. Jurisdictie
Zoals hierboven vermeld, valt de onderneming overeenkomstig artikel 18, lid 1, van de
richtlijn onder de jurisdictie van de lidstaat waar zij haar hoofdvestiging heeft. In gevallen
waarin de concrete digitaledienstverlener diensten aanbiedt in de EU maar niet op het
grondgebied van de EU is gevestigd, is hij krachtens artikel 18, lid 2, verplicht een
vertegenwoordiger in de Unie aan te wijzen. In dat geval zal de lidstaat waar de
vertegenwoordiger is gevestigd, jurisdictie uitoefenen over de onderneming. In gevallen
waarin een digitaledienstverlener diensten in een lidstaat aanbiedt maar geen
vertegenwoordiger in de Unie heeft aangewezen, kan de lidstaat in principe optreden tegen de
dienstverlener omdat deze zijn uit de richtlijn voortvloeiende verplichtingen niet nakomt.
4.4.6.
Vrijstelling
van
beveiligingsen
meldingsverplichtingen
voor
digitaledienstverleners van beperkte omvang
Overeenkomstig artikel 16, lid 11, zijn digitaledienstverleners die kleine en microondernemingen zijn, zoals gedefinieerd in Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie39,
uitgesloten van het toepassingsgebied van de in artikel 16 omschreven beveiligings- en
meldingseisen. Dit betekent dat ondernemingen met minder dan 50 werknemers die een
jaarlijkse omzet en/of een jaarlijks balanstotaal van minder dan 10 miljoen EUR hebben, niet
aan deze verplichtingen onderworpen zijn. Bij het bepalen van de omvang van de entiteit
heeft het geen belang of de betrokken onderneming uitsluitend digitale diensten in de zin van
de NIS-richtlijn dan wel ook andere diensten verstrekt.
5. Verhouding tussen NIS-richtlijn en andere wetgeving
In dit onderdeel wordt ingegaan op de bepalingen betreffende lex specialis, waarin artikel 1,
lid 7, van de NIS-richtlijn voorziet. De drie voorbeelden van lex specialis die de Commissie
tot dusver heeft beoordeeld, worden van uitleg voorzien en de beveiligings- en meldingseisen
die van toepassing zijn op aanbieders van telecommunicatiediensten en van
vertrouwensdiensten, worden nader toegelicht.
38
39
Zie met name artikel 18 van de richtlijn.
PB L 24 van 20.5.2003, blz. 36.
37
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents