jak i niepaństwowe – mogą się obawiać co najwyżej niepowodzenia, dopóty niewiele może zniechęcać ich do podejmowania kolejnych prób. Skuteczniejsze reagowanie organów ścigania, skoncentrowane na wykrywaniu, śledzeniu i ściganiu cyberprzestępców, ma zasadnicze znaczenie dla kształtowania skutecznej unijnej prewencji. Dochodzi do tego potrzeba wpierania przez UE państw członkowskich w rozwoju zdolności podwójnego zastosowania w zakresie bezpieczeństwa cybernetycznego. Falę ataków cybernetycznych zaczniemy odwracać dopiero wtedy, gdy zwiększymy prawdopodobieństwo schwytania i ukarania sprawców. W przypadku ataków cybernetycznych dochodzenia należy przeprowadzać niezwłocznie, a ich sprawców doprowadzać przed oblicze wymiaru sprawiedliwości, lub podejmować działania umożliwiające odpowiednią reakcję polityczną lub dyplomatyczną. W sytuacji wystąpienia poważnego kryzysu o istotnym wymiarze międzynarodowym i obronnym, Wysoki Przedstawiciel może przedłożyć Radzie warianty odpowiedniego reagowania. Kroki w kierunku poprawy prawa karnego w odpowiedzi na ataki cybernetyczne zostały już poczynione wraz z przyjęciem w 2013 r. dyrektywy dotyczącej ataków na systemy informatyczne59. Ustanowiono w niej minimalne zasady dotyczące definicji przestępstw i sankcji w dziedzinie ataków na systemy informatyczne oraz określono środki operacyjne w celu poprawy współpracy między organami. Dyrektywa przyczyniła się do osiągnięcia istotnych postępów w procesie zapewniania zbliżonego poziomu kategoryzacji ataków cybernetycznych jako przestępstw we wszystkich państwach członkowskich, co sprzyja współpracy transgranicznej między organami ścigania prowadzącymi dochodzenia w sprawie tego rodzaju przestępstw. Potencjał dyrektywy nie został jeszcze jednak w pełni wykorzystany – zakres jej oddziaływania mógłby zostać zwiększony, gdyby państwa członkowskie w pełni wdrożyły wszystkie jej przepisy60. Komisja będzie nadal zapewniać wsparcie państwom członkowskim we wdrażaniu dyrektywy i obecnie nie widzi potrzeby składania wniosku o dokonanie w niej zmian. 3.1 Identyfikacja podmiotów działających w złych intencjach Aby zwiększyć nasze szanse na pociągnięcie sprawców do odpowiedzialności, musimy pilnie poprawić naszą zdolność do identyfikacji osób odpowiedzialnych za ataki cybernetyczne. Znalezienie użytecznych informacji na potrzeby dochodzeń związanych z cyberprzestępczością, przeważnie w postaci śladów cyfrowych, jest największym wyzwanie dla organów ścigania. Musimy zatem zwiększyć nasze zdolności technologiczne do skutecznego prowadzenia dochodzeń przez wzmocnienie jednostki Europolu ds. cyberprzestępczości o specjalistów z tej dziedziny. Europol stał się głównym podmiotem wspierającym państwa członkowskie w dochodzeniach w sprawach wykraczających poza jeden obszar jurysdykcji. Powinien zatem stać się centrum wiedzy fachowej dla organów ścigania w zakresie dochodzeń i informatyki śledczej online. Rozpowszechniona praktyka ukrywania wielu użytkowników – czasami tysięcy z nich – za jednym adresem IP bardzo utrudnia z technicznego punktu widzenia dochodzenie w sprawach szkodliwych zachowań w sieci. Czasem powoduje też konieczność, np. w przypadku poważnych przestępstw takich jak wykorzystywanie seksualne dzieci, zbadania bardzo wielu użytkowników w celu identyfikacji jednego podmiotu działającego w złych intencjach. Dlatego UE będzie zachęcać do stosowania nowego protokołu (IPv6), gdyż pozwala on na przydzielenie jednego użytkownika na adres IP, z wyraźnym pożytkiem dla organów ścigania 59 60 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/40/UE z dnia 12 sierpnia 2013 r. dotycząca ataków na systemy informatyczne. COM(2017) 474. 16

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents