– 15 – Monitor Polski – 16 – Poz. 1037 6.2. Bezpieczeństwo łańcucha dostaw Zapewnienie cyberbezpieczeństwa wymaga stosowania zabezpieczeń organizacyjnych i technicznych na wszystkich etapach cyklu życia systemów teleinformatycznych. Działania te składają się na tak zwany bezpieczny łańcuch dostaw, który obejmuje projektowanie, budowę, wdrażanie, eksploatację oraz wycofywanie z użycia. Pod pojęciem łańcucha dostaw należy rozumieć system, na który składają się podsystemy produkcji, dystrybucji, transportu, magazynowania oraz recyklingu komponentów systemów teleinformatycznych, jak również ich instalacja, uruchomienie, bieżące utrzymanie, serwisowanie oraz naprawy. Ważnym elementem zapewnienia jakości w łańcuchu dostaw jest ocena i certyfikacja produktów (w szczególności oprogramowania, urządzeń i usług). Priorytetowe w tym zakresie będzie utworzenie, a następnie utrzymanie i rozwój krajowego systemu oceny i certyfikacji cyberbezpieczeństwa bazującego na działalności akredytowanych jednostek oceniających zgodność, co umożliwi Rzeczypospolitej Polskiej uzyskanie pełnego i rozpoznawanego na arenie europejskiej i międzynarodowej statusu państwa producenta w dziedzinie rozwiązań cyberbezpieczeństwa. Rzeczpospolita Polska aktywnie włączy się w prace nad ustanowieniem europejskich programów certyfikacji cyberbezpieczeństwa zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/881 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie ENISA (Agencji Unii Europejskiej ds. Cyberbezpieczeństwa) oraz certyfikacji cyberbezpieczeństwa w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 526/2013 (akt o cyberbezpieczeństwie). Działania na poziomie krajowym będą obejmowały, w szczególności, wyznaczenie krajowego organu ds. certyfikacji cyberbezpieczeństwa, który będzie wydawał europejskie certyfikaty cyberbezpieczeństwa oraz nadzorował krajowe jednostki oceniające zgodność produktów, usług i procesów z wymaganiami określonymi w europejskich programach certyfikacji cyberbezpieczeństwa oraz współpracował z krajową jednostką akredytującą – Polskim Centrum Akredytacji, w celu monitorowania i nadzorowania działalności akredytowanych jednostek oceniających zgodność w odniesieniu do wymagań rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/881. Efektem tych działań będzie uzyskanie na poziomie krajowym zdolności do wspierania polskich producentów, którzy uzyskując europejskie certyfikaty cyberbezpieczeństwa, będą mogli skuteczniej konkurować na jednolitym rynku cyfrowym UE. 6.3. Testy i audyty cyberbezpieczeństwa Jednym ze środków, który pozwala na dokonanie oceny skuteczności wdrożonych systemów zarządzania bezpieczeństwem i adekwatności ustanowionych zabezpieczeń, są okresowe audyty. Metodyki audytów powinny uwzględniać normy, dobre praktyki oraz specyfikę poszczególnych sektorów. Celem takiego podejścia jest uzyskanie porównywalności wyników audytów. Kolejnym środkiem oceny bezpieczeństwa są okresowe testy (w tym testy penetracyjne), które pozwalają na rzeczywistą ocenę odporności systemu na zagrożenia. Ich wyniki stanowią podstawę weryfikacji przyjętych założeń w zakresie ustanowionych zabezpieczeń. W celu wykorzystania potencjału społecznego w zakresie cyberbezpieczeństwa propagowane będzie testowanie zabezpieczeń w modelu tzw. bug-bounty10). 10) Bug-bounty – poszukiwanie podatności w oprogramowaniu przez osoby niezwiązane z producentem tego oprogramowania, zwykle za jego zgodą generalną.

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents