–9– Monitor Polski – 10 – Poz. 1037 5. Cel szczegółowy 1 – rozwój krajowego systemu cyberbezpieczeństwa 5.1. Wdrożenie i ocena cyberbezpieczeństwa funkcjonowania przepisów o krajowym systemie Podstawą rozwoju krajowego systemu cyberbezpieczeństwa jest dokonanie pełnego wdrożenia i oceny funkcjonowania przepisów ustanawiających ten system, w powiązaniu z innymi przepisami, w szczególności z ustawą z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1398), ustawą z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 742), Strategią Bezpieczeństwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej. Rezultatem dokonanej oceny może być konieczność przygotowania niezbędnych zmian przepisów usuwających bariery dla skutecznej wymiany informacji oraz skoordynowanego i niezakłóconego reagowania na incydenty. Zmiany przepisów regulujących funkcjonowanie krajowego systemu cyberbezpieczeństwa będą również wynikały z praktyki funkcjonowania na szczeblu europejskim dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii (Dz. Urz. UE L 194 z 19.07.2016, str. 1), zwanej dalej „dyrektywą NIS”. Doświadczenia związane ze stosowaniem przepisów prawa w tym zakresie będą również przesłanką do wnioskowania na poziomie Unii Europejskiej w sprawie zmiany przepisów samej dyrektywy NIS tak, aby zwiększyć skuteczność jej oddziaływania – jednym z obszarów wymagających zmian zwiększających efektywność dyrektywy NIS będzie doprecyzowanie obowiązków dostawców usług cyfrowych, w szczególności świadczących usługi chmur obliczeniowych, które w coraz większym stopniu będą wykorzystywane jako model przetwarzania danych dla usług kluczowych. Za przygotowanie propozycji zmian prawnych w zakresie cyberbezpieczeństwa w swoich obszarach kompetencyjnych odpowiadają ministrowie według właściwości wynikającej z ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 945, 1248 i 1696) oraz organy właściwe wynikające z ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa. W ramach prac legislacyjnych minister właściwy do spraw informatyzacji, we współpracy z innymi resortami i organami właściwymi odpowiedzialnymi za sprawowanie nadzoru w zakresie systemów teleinformatycznych w sektorach, dokona przeglądu regulacji sektorowych i szczególnych, które dotyczą omawianej problematyki, oraz regulacji prawnych, które mogą mieć oddziaływanie na inne obszary, na przykład na ochronę danych osobowych czy infrastrukturę krytyczną w kontekście Narodowego Programu Ochrony Infrastruktury Krytycznej. Niezbędne będzie również podjęcie prac legislacyjnych mających na celu uregulowanie obszaru z zakresu wytwarzania, posiadania, pozyskiwania oraz wykorzystywania specjalistycznych narzędzi podwójnego zastosowania do prowadzenia działań defensywno-ofensywnych w cyberprzestrzeni. W ramach realizacji Strategii Cyberbezpieczeństwa uregulowane zostaną kwestie współpracy operacyjnej, w tym właściwej koordynacji działań i wymiany informacji między instytucjami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo narodowe, działania antyterrorystyczne oraz bezpieczeństwo wewnętrzne i porządek publiczny. Z uwagi na dynamikę procesów zachodzących w obszarze cyberbezpieczeństwa niezbędne będzie ciągłe monitorowanie zjawisk tam zachodzących i inicjowanie ewentualnych zmian w przepisach prawa. Propozycje kierunków i planów na rzecz przeciwdziałania zagrożeniom cyberbezpieczeństwa będą opiniowane przez Kolegium do Spraw Cyberbezpieczeństwa działające przy Radzie Ministrów. Jest to organ opiniodawczo-doradczy w sprawach cyberbezpieczeństwa oraz działalności zespołów

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents