–9–
Monitor Polski
– 10 –
Poz. 1037
5. Cel szczegółowy 1 – rozwój krajowego systemu cyberbezpieczeństwa
5.1. Wdrożenie i ocena
cyberbezpieczeństwa
funkcjonowania
przepisów
o
krajowym
systemie
Podstawą rozwoju krajowego systemu cyberbezpieczeństwa jest dokonanie pełnego wdrożenia i
oceny funkcjonowania przepisów ustanawiających ten system, w powiązaniu z innymi przepisami,
w szczególności z ustawą z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2019 r.
poz. 1398), ustawą z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2019 r. poz.
742), Strategią Bezpieczeństwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej. Rezultatem dokonanej oceny
może być konieczność przygotowania niezbędnych zmian przepisów usuwających bariery dla
skutecznej wymiany informacji oraz skoordynowanego i niezakłóconego reagowania na incydenty.
Zmiany przepisów regulujących funkcjonowanie krajowego systemu cyberbezpieczeństwa będą
również wynikały z praktyki funkcjonowania na szczeblu europejskim dyrektywy Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego
wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii (Dz. Urz.
UE L 194 z 19.07.2016, str. 1), zwanej dalej „dyrektywą NIS”. Doświadczenia związane ze
stosowaniem przepisów prawa w tym zakresie będą również przesłanką do wnioskowania na
poziomie Unii Europejskiej w sprawie zmiany przepisów samej dyrektywy NIS tak, aby zwiększyć
skuteczność jej oddziaływania – jednym z obszarów wymagających zmian zwiększających
efektywność dyrektywy NIS będzie doprecyzowanie obowiązków dostawców usług cyfrowych, w
szczególności świadczących usługi chmur obliczeniowych, które w coraz większym stopniu będą
wykorzystywane jako model przetwarzania danych dla usług kluczowych.
Za przygotowanie propozycji zmian prawnych w zakresie cyberbezpieczeństwa w swoich obszarach
kompetencyjnych odpowiadają ministrowie według właściwości wynikającej z ustawy z dnia 4
września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 945, 1248 i 1696) oraz
organy właściwe wynikające z ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie
cyberbezpieczeństwa.
W ramach prac legislacyjnych minister właściwy do spraw informatyzacji, we współpracy z innymi
resortami i organami właściwymi odpowiedzialnymi za sprawowanie nadzoru w zakresie systemów
teleinformatycznych w sektorach, dokona przeglądu regulacji sektorowych i szczególnych, które
dotyczą omawianej problematyki, oraz regulacji prawnych, które mogą mieć oddziaływanie na inne
obszary, na przykład na ochronę danych osobowych czy infrastrukturę krytyczną w kontekście
Narodowego Programu Ochrony Infrastruktury Krytycznej. Niezbędne będzie również podjęcie prac
legislacyjnych mających na celu uregulowanie obszaru z zakresu wytwarzania, posiadania,
pozyskiwania oraz wykorzystywania specjalistycznych narzędzi podwójnego zastosowania do
prowadzenia działań defensywno-ofensywnych w cyberprzestrzeni.
W ramach realizacji Strategii Cyberbezpieczeństwa uregulowane zostaną kwestie współpracy
operacyjnej, w tym właściwej koordynacji działań i wymiany informacji między instytucjami
odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo narodowe, działania antyterrorystyczne oraz bezpieczeństwo
wewnętrzne i porządek publiczny.
Z uwagi na dynamikę procesów zachodzących w obszarze cyberbezpieczeństwa niezbędne będzie
ciągłe monitorowanie zjawisk tam zachodzących i inicjowanie ewentualnych zmian w przepisach
prawa. Propozycje kierunków i planów na rzecz przeciwdziałania zagrożeniom cyberbezpieczeństwa
będą opiniowane przez Kolegium do Spraw Cyberbezpieczeństwa działające przy Radzie Ministrów.
Jest to organ opiniodawczo-doradczy w sprawach cyberbezpieczeństwa oraz działalności zespołów
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents