– 15 –
Monitor Polski
– 16 –
Poz. 1037
6.2. Bezpieczeństwo łańcucha dostaw
Zapewnienie cyberbezpieczeństwa wymaga stosowania zabezpieczeń organizacyjnych i technicznych
na wszystkich etapach cyklu życia systemów teleinformatycznych. Działania te składają się na tak
zwany bezpieczny łańcuch dostaw, który obejmuje projektowanie, budowę, wdrażanie, eksploatację
oraz wycofywanie z użycia. Pod pojęciem łańcucha dostaw należy rozumieć system, na który składają
się podsystemy produkcji, dystrybucji, transportu, magazynowania oraz recyklingu komponentów
systemów teleinformatycznych, jak również ich instalacja, uruchomienie, bieżące utrzymanie,
serwisowanie oraz naprawy.
Ważnym elementem zapewnienia jakości w łańcuchu dostaw jest ocena i certyfikacja produktów (w
szczególności oprogramowania, urządzeń i usług). Priorytetowe w tym zakresie będzie utworzenie, a
następnie utrzymanie i rozwój krajowego systemu oceny i certyfikacji cyberbezpieczeństwa
bazującego na działalności akredytowanych jednostek oceniających zgodność, co umożliwi
Rzeczypospolitej Polskiej uzyskanie pełnego i rozpoznawanego na arenie europejskiej i
międzynarodowej statusu państwa producenta w dziedzinie rozwiązań cyberbezpieczeństwa.
Rzeczpospolita Polska aktywnie włączy się w prace nad ustanowieniem europejskich programów
certyfikacji cyberbezpieczeństwa zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
2019/881 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie ENISA (Agencji Unii Europejskiej ds.
Cyberbezpieczeństwa) oraz certyfikacji cyberbezpieczeństwa w zakresie technologii
informacyjno-komunikacyjnych oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 526/2013 (akt o
cyberbezpieczeństwie).
Działania na poziomie krajowym będą obejmowały, w szczególności, wyznaczenie krajowego organu
ds. certyfikacji cyberbezpieczeństwa, który będzie wydawał europejskie certyfikaty
cyberbezpieczeństwa oraz nadzorował krajowe jednostki oceniające zgodność produktów, usług i
procesów z wymaganiami określonymi w europejskich programach certyfikacji cyberbezpieczeństwa
oraz współpracował z krajową jednostką akredytującą – Polskim Centrum Akredytacji, w celu
monitorowania i nadzorowania działalności akredytowanych jednostek oceniających zgodność w
odniesieniu do wymagań rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/881.
Efektem tych działań będzie uzyskanie na poziomie krajowym zdolności do wspierania polskich
producentów, którzy uzyskując europejskie certyfikaty cyberbezpieczeństwa, będą mogli skuteczniej
konkurować na jednolitym rynku cyfrowym UE.
6.3. Testy i audyty cyberbezpieczeństwa
Jednym ze środków, który pozwala na dokonanie oceny skuteczności wdrożonych systemów
zarządzania bezpieczeństwem i adekwatności ustanowionych zabezpieczeń, są okresowe audyty.
Metodyki audytów powinny uwzględniać normy, dobre praktyki oraz specyfikę poszczególnych
sektorów. Celem takiego podejścia jest uzyskanie porównywalności wyników audytów.
Kolejnym środkiem oceny bezpieczeństwa są okresowe testy (w tym testy penetracyjne), które
pozwalają na rzeczywistą ocenę odporności systemu na zagrożenia. Ich wyniki stanowią podstawę
weryfikacji przyjętych założeń w zakresie ustanowionych zabezpieczeń. W celu wykorzystania
potencjału społecznego w zakresie cyberbezpieczeństwa propagowane będzie testowanie
zabezpieczeń w modelu tzw. bug-bounty10).
10)
Bug-bounty – poszukiwanie podatności w oprogramowaniu przez osoby niezwiązane z producentem tego
oprogramowania, zwykle za jego zgodą generalną.
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents