4.3 Meldingseisen
Overeenkomstig artikel 14, lid 3, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat aanbieders van
essentiële diensten “incidenten met aanzienlijke gevolgen voor de continuïteit van de door hen
verleende essentiële diensten” melden. Bijgevolg moeten aanbieders van essentiële diensten
geen kleine incidenten melden maar alleen ernstige incidenten die de continuïteit van de
essentiële diensten verstoren. In artikel 4, punt 7, wordt een incident gedefinieerd als “elke
gebeurtenis met een daadwerkelijk schadelijk effect op de beveiliging van netwerk- en
informatiesystemen”. De term “beveiliging van netwerk- en informatiesystemen” wordt in
artikel 4, punt 2, verder gedefinieerd als “het vermogen van netwerk- en informatiesystemen
om met een bepaalde mate van betrouwbaarheid bestand te zijn tegen acties die de
beschikbaarheid, authenticiteit, integriteit en vertrouwelijkheid van de opgeslagen, verzonden
of verwerkte gegevens of de daaraan gerelateerde diensten die via die netwerk- en
informatiesystemen worden aangeboden of toegankelijk zijn, in gevaar brengen”. Bijgevolg
kan elke gebeurtenis die een schadelijk effect heeft niet alleen op de beschikbaarheid maar
ook op de authenticiteit, integriteit of vertrouwelijkheid van gegevens of van gerelateerde
diensten, potentieel de meldingsverplichting activeren. In feite is het mogelijk dat de
continuïteit van de dienst als bedoeld in artikel 14, lid 3, in gevaar wordt gebracht, niet alleen
in gevallen waarin er sprake is van fysieke beschikbaarheid, maar ook door een ander
beveiligingsincident dat de behoorlijke werking van de dienst aantast33.
Binnen de samenwerkingsgroep worden momenteel via een specifieke actielijn niet-bindende
richtsnoeren voorbereid voor de melding van incidenten, met betrekking tot omstandigheden
waarin aanbieders van essentiële diensten incidenten moeten melden overeenkomstig artikel
14, lid 7, alsmede het formaat en de procedure volgens welke nationale meldingen moeten
plaatsvinden. Het is de bedoeling dat deze richtsnoeren in het vierde kwartaal van 2017
worden afgewerkt.
Uiteenlopende nationale meldingseisen kunnen leiden tot gebrekkige rechtszekerheid, meer
complexe en omslachtige procedures en aanzienlijke administratieve kosten voor aanbieders
die grensoverschrijdend actief zijn. De Commissie verheugt zich derhalve over de
werkzaamheden van de samenwerkingsgroep. Zoals voor de beveiligingseisen moedigt de
Commissie de lidstaten aan om de door de samenwerkingsgroep te ontwikkelen richtsnoeren
nauwgezet te volgen zodat de nationale bepalingen inzake melding van incidenten zoveel
mogelijk onderling afgestemd worden.
4.4. NIS-richtlijn, bijlage III: digitaledienstverleners
De digitaledienstverleners vormen de tweede categorie entiteiten die binnen het
toepassingsgebied van de NIS-richtlijn vallen. Deze entiteiten worden beschouwd als
belangrijke economische spelers wegens het feit dat zij door tal van ondernemingen worden
gebruikt voor de verlening van eigen diensten, en verstoringen van de digitale dienstverlening
zouden gevolgen hebben voor cruciale economische en maatschappelijke activiteiten.
33
Hetzelfde geldt voor digitaledienstverleners.
32
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents