sektory, o których mowa w załączniku II do dyrektywy, i usługi, o których mowa w załączniku III do dyrektywy, i powierzenia tym organom zadania monitorowania procesu stosowania dyrektywy. Państwa członkowskie mogą do tej roli wyznaczyć istniejący organ lub istniejące organy. W niniejszym punkcie skoncentrowano się na sposobach zwiększenia przez dyrektywę w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji gotowości państw członkowskich poprzez wprowadzenie wymogu posiadania efektywnych właściwych organów krajowych i zespołów reagowania na incydenty bezpieczeństwa komputerowego (CSIRT). Ściślej rzecz biorąc, niniejszy punkt dotyczy obowiązku wyznaczenia właściwych organów krajowych oraz roli pojedynczego punktu kontaktowego. Omówiono w nim trzy zagadnienia: a) możliwe krajowe struktury zarządzania (np. modele scentralizowane, zdecentralizowane itp.) i inne wymogi; b) rolę pojedynczego punktu kontaktowego oraz c) zespoły reagowania na incydenty bezpieczeństwa komputerowego. 3.1. Rodzaje organów Zgodnie z art. 8 dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji państwa członkowskie są zobowiązane do wyznaczenia właściwych organów krajowych ds. bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych, przy czym w artykule tym wprost przewidziano możliwość wyznaczenia „jednego lub większej liczby właściwych organów krajowych”. W motywie 30 dyrektywy wyjaśniono ten wybór polityczny: „Z uwagi na różnice w krajowych strukturach zarządzania oraz w celu zabezpieczenia obowiązujących już ustaleń sektorowych lub unijnych organów nadzorczych i regulacyjnych, a także w celu unikania powielania, państwa członkowskie powinny móc wyznaczać więcej niż jeden właściwy organ krajowy odpowiedzialny za wykonywanie zadań związanych z bezpieczeństwem sieci i systemów informatycznych operatorów usług kluczowych i dostawców usług cyfrowych na mocy niniejszej dyrektywy”. Państwa członkowskie mogą zatem wyznaczyć jeden centralny organ zajmujący się wszystkimi sektorami i usługami objętymi przepisami dyrektywy lub szereg organów, np. w zależności od rodzaju sektora. Przy wyborze odpowiedniego podejścia państwa członkowskie mogą oprzeć się na doświadczeniu zyskanym w ramach podejść krajowych wykorzystywanych w kontekście istniejących przepisów w zakresie ochrony krytycznej infrastruktury teleinformatycznej. Jak opisano w tabeli 1, przy przydzielaniu zadań na szczeblu krajowym w zakresie ochrony krytycznej infrastruktury teleinformatycznej państwa członkowskie zastosowały podejście scentralizowane albo zdecentralizowane. Przedstawione w tym punkcie przykłady krajowe mają wyłącznie charakter poglądowy i służą zwróceniu uwagi państw członkowskich na istniejące ramy organizacyjne. Dlatego też Komisja nie sugeruje, że model zastosowany przez poszczególne państwa do celów związanych z ochroną krytycznej infrastruktury teleinformatycznej powinien zostać koniecznie zastosowany przy transpozycji dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji. 12

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents