i informacji. Państwa członkowskie muszą uwzględnić art. 1 ust. 7 przy ogólnej transpozycji dyrektywy i przekazywać Komisji informacje o zastosowaniu przepisów szczególnych. Metodyka Oceniając równoważność sektorowego aktu prawnego Unii z odpowiednimi przepisami dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji, należy zwrócić szczególną uwagę na to, czy obowiązki w zakresie bezpieczeństwa przewidziane w sektorowym akcie prawnym obejmują środki zapewniające bezpieczeństwo sieci i systemów informatycznych zdefiniowane w art. 4 pkt 2 dyrektywy. Jeżeli chodzi o wymogi dotyczące zgłaszania incydentów, zgodnie z art. 14 ust. 3 i art. 16 ust. 3 dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji operatorzy usług kluczowych i dostawcy usług cyfrowych muszą bez zbędnej zwłoki zgłaszać właściwym organom lub CSIRT wszelkie incydenty mające istotny/poważny wpływ na świadczenie usługi. W tym kontekście należy zwrócić szczególną uwagę na spoczywające na operatorze / dostawcy usług cyfrowych obowiązki dotyczące uwzględnienia w zgłoszeniu incydentu informacji umożliwiających właściwemu organowi lub CSIRT określenie transgranicznego wpływu incydentu. Obecnie nie istnieje żadne prawodawstwo sektorowe mające zastosowanie do kategorii dostawców usług cyfrowych, w którym przewidziano by wymogi w zakresie bezpieczeństwa i zgłaszania incydentów porównywalne z wymogami ustanowionymi w art. 16 dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji i które można być uwzględnić przez stosowaniu przepisów art. 1 ust. 7 dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji40. Jeżeli chodzi o operatorów usług kluczowych, sektor finansowy, w szczególności sektory bankowości i infrastruktury rynków finansowych, o których mowa w pkt 3 i 4 załącznika II, podlegają obecnie wymogom w zakresie bezpieczeństwa lub zgłaszania incydentów zawartym w unijnym prawodawstwie sektorowym. Wynika to z faktu, że zagwarantowanie bezpieczeństwa i solidności struktury IT oraz sieci i systemów informatycznych wykorzystywanych przez instytucje finansowe stanowi kluczowy element wymogów w zakresie ryzyka operacyjnego nakładanych na instytucje finansowe na mocy prawa Unii. Przykłady (i) Druga dyrektywa w sprawie usług płatniczych Jeżeli chodzi o sektor bankowy, w szczególności o świadczenie usług płatniczych przez instytucje kredytowe zdefiniowane w art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w tzw. drugiej dyrektywie w sprawie usług płatniczych (PSD 2)41 przewidziano wymogi w zakresie bezpieczeństwa i zgłaszania incydentów, które ustanowiono w art. 95 i 96 tej dyrektywy. Pozostaje to bez uszczerbku dla możliwości zgłaszania naruszenia ochrony danych osobowych organowi nadzorczemu zgodnie z art. 33 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych. 41 Dyrektywa (UE) 2015/2366, Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35. 40 42

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents