jeszcze żadnego orzeczenia w jej sprawie. Dlatego też nie można wykorzystać orzecznictwa
jako źródła wytycznych.
Zgromadzenie wszystkich informacji w jednym dokumencie może pozwolić państwom
członkowskim na uzyskanie lepszego obrazu dyrektywy, a także na wzięcie tych informacji
pod uwagę przy opracowywaniu własnych przepisów krajowych. Jednocześnie Komisja
pragnie podkreślić, że niniejszy załącznik nie jest prawnie wiążący, a jego celem nie jest
opracowanie nowych przepisów. Nadrzędne kompetencje w zakresie dokonywania wykładni
prawa Unii posiada Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
2. Krajowa strategia w zakresie bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych
Zgodnie z art. 7 dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji państwa
członkowskie mają obowiązek przyjąć krajową strategię w zakresie bezpieczeństwa sieci
i systemów informatycznych, którą będzie można uznać za równoważną krajowej strategii
bezpieczeństwa cybernetycznego. Krajowa strategia służy wyznaczeniu celów strategicznych
oraz odpowiednich działań w zakresie polityki i działań regulacyjnych w odniesieniu do
cyberbezpieczeństwa. Koncepcja krajowej strategii bezpieczeństwa cybernetycznego jest
powszechnie stosowana na szczeblu międzynarodowym i w Europie, w szczególności
w kontekście współpracy ENISA z państwami członkowskimi nad opracowywaniem
krajowych strategii, która niedawno zaowocowała aktualizacją podręcznika dobrych praktyk
w zakresie krajowych strategii bezpieczeństwa cybernetycznego2.
W niniejszym punkcie Komisja wskazuje, w jaki sposób dyrektywa w sprawie
bezpieczeństwa sieci i informacji zwiększa gotowość państw członkowskich, zobowiązując je
do przyjęcia kompleksowych krajowych strategii w zakresie bezpieczeństwa sieci i systemów
informatycznych (art. 7). W punkcie tym odniesiono się do następujących kwestii: a) zakresu
strategii oraz b) treści strategii i procedury jej przyjmowania.
Jak zostało to wyjaśnione bardziej szczegółowo poniżej, prawidłowa transpozycja przepisów
art. 7 dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji ma zasadnicze znaczenie dla
osiągnięcia celów dyrektywy i wymaga przeznaczenia odpowiednich zasobów finansowych
i ludzkich na ten cel.
2.1. Zakres strategii krajowej
Zgodnie z brzmieniem art. 7 obowiązek przyjęcia krajowej strategii bezpieczeństwa
cybernetycznego obejmuje wyłącznie sektory, o których mowa w załączniku II (tj. sektor
energetyki, transportu, bankowości, rynków finansowych, służby zdrowia, zaopatrzenia
w wodę pitną i jej dystrybucji oraz infrastruktury cyfrowej) i usługi, o których mowa
w załączniku III (internetowa platforma handlowa, wyszukiwarka internetowa i usługa
przetwarzania w chmurze).
2
ENISA, National Cyber-Security Strategy Good Practice (2016 r.). Dokument dostępny pod adresem:
https://www.enisa.europa.eu/publications/ncss-good-practice-guide
5
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents