jeszcze żadnego orzeczenia w jej sprawie. Dlatego też nie można wykorzystać orzecznictwa jako źródła wytycznych. Zgromadzenie wszystkich informacji w jednym dokumencie może pozwolić państwom członkowskim na uzyskanie lepszego obrazu dyrektywy, a także na wzięcie tych informacji pod uwagę przy opracowywaniu własnych przepisów krajowych. Jednocześnie Komisja pragnie podkreślić, że niniejszy załącznik nie jest prawnie wiążący, a jego celem nie jest opracowanie nowych przepisów. Nadrzędne kompetencje w zakresie dokonywania wykładni prawa Unii posiada Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. 2. Krajowa strategia w zakresie bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych Zgodnie z art. 7 dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji państwa członkowskie mają obowiązek przyjąć krajową strategię w zakresie bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych, którą będzie można uznać za równoważną krajowej strategii bezpieczeństwa cybernetycznego. Krajowa strategia służy wyznaczeniu celów strategicznych oraz odpowiednich działań w zakresie polityki i działań regulacyjnych w odniesieniu do cyberbezpieczeństwa. Koncepcja krajowej strategii bezpieczeństwa cybernetycznego jest powszechnie stosowana na szczeblu międzynarodowym i w Europie, w szczególności w kontekście współpracy ENISA z państwami członkowskimi nad opracowywaniem krajowych strategii, która niedawno zaowocowała aktualizacją podręcznika dobrych praktyk w zakresie krajowych strategii bezpieczeństwa cybernetycznego2. W niniejszym punkcie Komisja wskazuje, w jaki sposób dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji zwiększa gotowość państw członkowskich, zobowiązując je do przyjęcia kompleksowych krajowych strategii w zakresie bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych (art. 7). W punkcie tym odniesiono się do następujących kwestii: a) zakresu strategii oraz b) treści strategii i procedury jej przyjmowania. Jak zostało to wyjaśnione bardziej szczegółowo poniżej, prawidłowa transpozycja przepisów art. 7 dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia celów dyrektywy i wymaga przeznaczenia odpowiednich zasobów finansowych i ludzkich na ten cel. 2.1. Zakres strategii krajowej Zgodnie z brzmieniem art. 7 obowiązek przyjęcia krajowej strategii bezpieczeństwa cybernetycznego obejmuje wyłącznie sektory, o których mowa w załączniku II (tj. sektor energetyki, transportu, bankowości, rynków finansowych, służby zdrowia, zaopatrzenia w wodę pitną i jej dystrybucji oraz infrastruktury cyfrowej) i usługi, o których mowa w załączniku III (internetowa platforma handlowa, wyszukiwarka internetowa i usługa przetwarzania w chmurze). 2 ENISA, National Cyber-Security Strategy Good Practice (2016 r.). Dokument dostępny pod adresem: https://www.enisa.europa.eu/publications/ncss-good-practice-guide 5

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents