W art. 3 dyrektywy w szczególności ustanowiono zasadę harmonizacji minimalnej, zgodnie z którą państwa członkowskie mogą przyjmować lub utrzymywać przepisy mające na celu osiągnięcie wyższego poziomu bezpieczeństwa sieci systemów informatycznych. Zastosowanie tej zasady w odniesieniu do obowiązku przyjęcia „krajowej strategii bezpieczeństwa cybernetycznego” pozwala państwom członkowskim objąć zakresem strategii również sektory i usługi, które nie zostały wymienione w załącznikach II i III do dyrektywy. W opinii Komisji, a także biorąc pod uwagę cel dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji, tj. osiągnięcie wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii3, zalecane byłoby opracowanie strategii krajowej obejmującej wszystkie istotne wymiary społeczeństwa i gospodarki, a nie tylko sektory i usługi cyfrowe wymienione odpowiednio w załącznikach II i III do dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji. Byłoby to zgodne z najlepszymi praktykami międzynarodowymi (zob. wytyczne ITU i analiza OECD przywołane w dalszej części załącznika) oraz z przepisami dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji. Jak wyjaśniono bardziej szczegółowo poniżej, dotyczy to w szczególności organów administracji publicznej odpowiedzialnych za sektory i usługi inne niż te wymienione w załącznikach II i III do dyrektywy. Administracje publiczne mogą przetwarzać informacje szczególnie chronione, co uzasadnia konieczność objęcia ich krajową strategią bezpieczeństwa cybernetycznego i planami zarządzania zapobiegającymi wyciekom i zapewniającymi odpowiednią ochronę tych informacji. 2.2. Treść strategii krajowych i procedura ich przyjmowania Zgodnie z art. 7 dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji krajowa strategia bezpieczeństwa cybernetycznego musi zawierać przynajmniej następujące elementy: (i) cele i priorytety krajowej strategii w zakresie bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych; (ii) ramy zarządzania służące realizacji celów i priorytetów strategii krajowej; (iii) określenie środków w zakresie gotowości, reagowania i przywracania stanu normalnego, w tym współpracy pomiędzy sektorami publicznym i prywatnym; (iv) wskazówki odnoszące się do odpowiednich programów edukacyjnych, informacyjnych i szkoleniowych; (v) wskazówki odnoszące się do planów badawczo-rozwojowych; (vi) plan oceny ryzyka służący określeniu ryzyk; oraz (vii) wykaz podmiotów zaangażowanych we wdrażanie strategii. Ani w art. 7, ani w powiązanym z nim motywie 29 nie określono wymogów, jakie należy spełnić, aby przyjąć krajową strategię bezpieczeństwa cybernetycznego lub aby zwiększyć stopień szczegółowości treści krajowej strategii bezpieczeństwa cybernetycznego. Jeżeli chodzi o procedurę przyjmowania strategii i dodatkowe elementy związane z treścią krajowej strategii bezpieczeństwa cybernetycznego, Komisja uznaje przedstawione poniżej podejście 3 Zob. art. 1 ust. 1. 6

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents