W art. 3 dyrektywy w szczególności ustanowiono zasadę harmonizacji minimalnej, zgodnie
z którą państwa członkowskie mogą przyjmować lub utrzymywać przepisy mające na celu
osiągnięcie wyższego poziomu bezpieczeństwa sieci systemów informatycznych.
Zastosowanie tej zasady w odniesieniu do obowiązku przyjęcia „krajowej strategii
bezpieczeństwa cybernetycznego” pozwala państwom członkowskim objąć zakresem strategii
również sektory i usługi, które nie zostały wymienione w załącznikach II i III do dyrektywy.
W opinii Komisji, a także biorąc pod uwagę cel dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci
i informacji, tj. osiągnięcie wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów
informatycznych na terytorium Unii3, zalecane byłoby opracowanie strategii krajowej
obejmującej wszystkie istotne wymiary społeczeństwa i gospodarki, a nie tylko sektory
i usługi cyfrowe wymienione odpowiednio w załącznikach II i III do dyrektywy w sprawie
bezpieczeństwa sieci i informacji. Byłoby to zgodne z najlepszymi praktykami
międzynarodowymi (zob. wytyczne ITU i analiza OECD przywołane w dalszej części
załącznika) oraz z przepisami dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji.
Jak wyjaśniono bardziej szczegółowo poniżej, dotyczy to w szczególności organów
administracji publicznej odpowiedzialnych za sektory i usługi inne niż te wymienione
w załącznikach II i III do dyrektywy. Administracje publiczne mogą przetwarzać informacje
szczególnie chronione, co uzasadnia konieczność objęcia ich krajową strategią
bezpieczeństwa cybernetycznego i planami zarządzania zapobiegającymi wyciekom
i zapewniającymi odpowiednią ochronę tych informacji.
2.2. Treść strategii krajowych i procedura ich przyjmowania
Zgodnie z art. 7 dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji krajowa strategia
bezpieczeństwa cybernetycznego musi zawierać przynajmniej następujące elementy:
(i) cele i priorytety krajowej strategii w zakresie bezpieczeństwa sieci i systemów
informatycznych;
(ii) ramy zarządzania służące realizacji celów i priorytetów strategii krajowej;
(iii) określenie środków w zakresie gotowości, reagowania i przywracania stanu
normalnego, w tym współpracy pomiędzy sektorami publicznym i prywatnym;
(iv) wskazówki odnoszące się do odpowiednich programów edukacyjnych,
informacyjnych i szkoleniowych;
(v)
wskazówki odnoszące się do planów badawczo-rozwojowych;
(vi) plan oceny ryzyka służący określeniu ryzyk; oraz
(vii) wykaz podmiotów zaangażowanych we wdrażanie strategii.
Ani w art. 7, ani w powiązanym z nim motywie 29 nie określono wymogów, jakie należy
spełnić, aby przyjąć krajową strategię bezpieczeństwa cybernetycznego lub aby zwiększyć
stopień szczegółowości treści krajowej strategii bezpieczeństwa cybernetycznego. Jeżeli
chodzi o procedurę przyjmowania strategii i dodatkowe elementy związane z treścią krajowej
strategii bezpieczeństwa cybernetycznego, Komisja uznaje przedstawione poniżej podejście
3
Zob. art. 1 ust. 1.
6
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents