możliwość angażowania się w dowolne działania w cyberprzestrzeni również poza własnym terytorium, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z prawa międzynarodowego. Konsekwencją suwerenności jest również zdolność państw do zawierania traktatów, w tym dotyczących cyberprzestrzeni. Z zasady suwerenności wynika obowiązek innych państw do powstrzymania się od działań, które naruszałyby suwerenność, w szczególności obowiązek, aby nie udostępniać świadomie swojego terytorium do czynów naruszających prawa innych państw9. Polska uważa, że w sytuacji przeprowadzenia nieprzyjaznej operacji w cyberprzestrzeni powodującej poważne negatywne skutki na terytorium państwa, bez względu na to czy mają one charakter kinetyczny, czy ograniczają się wyłącznie do cyberprzestrzeni, takie działania należy uznać za naruszenie zasady suwerenności. Przykładem naruszenia zasady suwerenności może być zachowanie przypisywalne państwu trzeciemu i polegające na zakłócaniu działalności organów państwa np. uniemożliwienie funkcjonowania sieci, usług bądź systemów teleinformatycznych podmiotów państwowych, czy też kradzież, usunięcie bądź upublicznienie danych należących do tych podmiotów. Państwa powinny dołożyć należytej staranności, aby infrastruktura informatyczna znajdująca się na ich terytorium nie była wykorzystywana do niedozwolonych działań wymierzonych w państwa trzecie. To samo dotyczy osób przebywających na terytorium tego państwa. Ocena tego, czy państwo dołożyło należytej staranności powinna być uzależniona od jego zaawansowania technologicznego, ekspertyzy/zasobów i wiedzy nt. działań w cyberprzestrzeni zapoczątkowanych na jego terytorium. Działania w cyberprzestrzeni naruszające zakaz użycia siły i zasadę dotyczącą obowiązku nieinterwencji w sprawy należące do wewnętrznej jurysdykcji jakiegokolwiek państwa będą również naruszały zasadę suwerenności. 3. Działania w cyberprzestrzeni mogą stanowić niezgodną z prawem interwencję w sprawy należące do wewnętrznej jurysdykcji państwa Interwencja w wewnętrzne lub zewnętrzne sprawy innego państwa należące do jego wewnętrznej jurysdykcji jest działaniem niezgodnym z prawem międzynarodowym 10. Zasada nieinterwencji jest naturalną konsekwencją obowiązywania zasady suwerenności - w zakresie, w jakim państwo korzysta z wyłącznych suwerennych uprawnień, inne państwa ponoszą obowiązek ich respektowania. Próg uznania danej operacji w cyberprzestrzeni za naruszenie zasady nieinterwencji jest wyższy, niż uznania jej wyłącznie za naruszenie zasady suwerenności. Niezgodna z prawem międzynarodowym interwencja musi zawierać element przymusu (ang. coercion), który ma na celu wpłynięcie na decyzje państwa należące do jego domaine réservé, tj. obszaru działalności państwa pozostającego - na mocy zasady suwerenności państwa - w jego wyłącznej kompetencji11. Zatem o naruszeniu zasady nieinterwencji możemy mówić, gdy jedno państwo 10 Do zasady nieinterwencji odnosi się art. 2 ust. 7 Karty Narodów Zjednoczonych (w odniesieniu do relacji ONZ a państwa) oraz Deklaracja zasad prawa międzynarodowego przyjęta rezolucją Zgromadzenia Ogólnego nr 2625 z dnia 24 października 1970. (w odniesieniu do stosunków międzypaństwowych). 11 Wyrok Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie działalności militarnej i pozamilitarnej Stanów Zjednoczonych w Nikaragui (Nikaragua v. Stany Zjednoczone), ICJ. Rep. 1986, § 205. 4

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents