możliwość angażowania się w dowolne działania w cyberprzestrzeni również poza własnym
terytorium, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z prawa międzynarodowego.
Konsekwencją suwerenności jest również zdolność państw do zawierania traktatów, w tym
dotyczących cyberprzestrzeni.
Z zasady suwerenności wynika obowiązek innych państw do powstrzymania się od
działań, które naruszałyby suwerenność, w szczególności obowiązek, aby nie udostępniać
świadomie swojego terytorium do czynów naruszających prawa innych państw9. Polska uważa,
że w sytuacji przeprowadzenia nieprzyjaznej operacji w cyberprzestrzeni powodującej
poważne negatywne skutki na terytorium państwa, bez względu na to czy mają one charakter
kinetyczny, czy ograniczają się wyłącznie do cyberprzestrzeni, takie działania należy uznać za
naruszenie zasady suwerenności. Przykładem naruszenia zasady suwerenności może być
zachowanie przypisywalne państwu trzeciemu i polegające na zakłócaniu działalności organów
państwa np. uniemożliwienie funkcjonowania sieci, usług bądź systemów teleinformatycznych
podmiotów państwowych, czy też kradzież, usunięcie bądź upublicznienie danych należących
do tych podmiotów.
Państwa powinny dołożyć należytej staranności, aby infrastruktura informatyczna
znajdująca się na ich terytorium nie była wykorzystywana do niedozwolonych działań
wymierzonych w państwa trzecie. To samo dotyczy osób przebywających na terytorium tego
państwa. Ocena tego, czy państwo dołożyło należytej staranności powinna być uzależniona od
jego zaawansowania technologicznego, ekspertyzy/zasobów i wiedzy nt. działań w
cyberprzestrzeni zapoczątkowanych na jego terytorium.
Działania w cyberprzestrzeni naruszające zakaz użycia siły i zasadę dotyczącą
obowiązku nieinterwencji w sprawy należące do wewnętrznej jurysdykcji jakiegokolwiek
państwa będą również naruszały zasadę suwerenności.
3. Działania w cyberprzestrzeni mogą stanowić niezgodną z prawem interwencję w sprawy
należące do wewnętrznej jurysdykcji państwa
Interwencja w wewnętrzne lub zewnętrzne sprawy innego państwa należące do jego
wewnętrznej jurysdykcji jest działaniem niezgodnym z prawem międzynarodowym 10. Zasada
nieinterwencji jest naturalną konsekwencją obowiązywania zasady suwerenności - w zakresie,
w jakim państwo korzysta z wyłącznych suwerennych uprawnień, inne państwa ponoszą
obowiązek ich respektowania.
Próg uznania danej operacji w cyberprzestrzeni za naruszenie zasady nieinterwencji jest
wyższy, niż uznania jej wyłącznie za naruszenie zasady suwerenności. Niezgodna z prawem
międzynarodowym interwencja musi zawierać element przymusu (ang. coercion), który ma na
celu wpłynięcie na decyzje państwa należące do jego domaine réservé, tj. obszaru działalności
państwa pozostającego - na mocy zasady suwerenności państwa - w jego wyłącznej
kompetencji11. Zatem o naruszeniu zasady nieinterwencji możemy mówić, gdy jedno państwo
10
Do zasady nieinterwencji odnosi się art. 2 ust. 7 Karty Narodów Zjednoczonych (w odniesieniu do relacji ONZ
a państwa) oraz Deklaracja zasad prawa międzynarodowego przyjęta rezolucją Zgromadzenia Ogólnego nr 2625
z dnia 24 października 1970. (w odniesieniu do stosunków międzypaństwowych).
11
Wyrok Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie działalności militarnej i pozamilitarnej Stanów
Zjednoczonych w Nikaragui (Nikaragua v. Stany Zjednoczone), ICJ. Rep. 1986, § 205.
4
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents