Het feit dat zowat 95 % van de cyberincidenten mogelijk wordt gemaakt door een of andere menselijke fout, al dan niet opzettelijk,53 wijst op een belangrijke menselijke factor. We zijn dus allemaal verantwoordelijk voor onze cyberbeveiliging. Particulieren, ondernemingen en overheidsdiensten moeten zich dus anders gaan gedragen zodat iedereen zich bewust is van de dreiging en over de nodige instrumenten en vaardigheden beschikt om aanvallen snel te herkennen en actief het hoofd te bieden. Mensen moeten een zekere cyberhygiëne in acht nemen en ondernemingen en organisaties moeten passende, op risicoanalyse gebaseerde cyberbeveiligingsprogramma’s opzetten en regelmatig bijstellen naarmate het risicolandschap verandert. De NIS-richtlijn bepaalt niet alleen dat de lidstaten verantwoordelijk zijn om op EU-niveau informatie over cyberaanvallen uit te wisselen, maar ook om beproefde nationale cyberbeveiligingsstrategieën en kaders voor de beveiliging van netwerk- en informatiesystemen op te zetten. Overheidsdiensten op EU- en nationaal niveau moeten het voortouw nemen om deze inspanningen verder te stimuleren. Ten eerste moeten de lidstaten zorgen voor een maximale beschikbaarheid van cyberbeveiligingsinstrumenten voor burgers en bedrijven. Er moet met name meer worden gedaan om de impact van cybercriminaliteit op eindgebruikers te vermijden en te verzachten. Een bestaand voorbeeld hiervan is de “NoMoreRansom”-campagne van Europol54, uitgewerkt in nauwe samenwerking met rechtshandhavingsinstanties en cyberbeveiligingsbedrijven, om gebruikers te helpen infecties met ransomware te voorkomen en slachtoffers van een aanval te helpen hun gegevens weer te decrypten. Dergelijke regelingen moeten ook worden ingevoerd voor andere soorten malware op andere gebieden en de EU moet een portaalsite ontwikkelen om dergelijke instrumenten samen te brengen in een onestopshop met advies voor gebruikers over de preventie en detectie van malware en met links naar rapporteringsmechanismen. Ten tweede moeten de lidstaten vaart zetten achter het gebruik van meer cyberbeveiligingsinstrumenten bij de ontwikkeling van e-overheidsdiensten en ook het kennisnetwerk ten volle benutten. Het gebruik van beveiligde identificatiemiddelen moet worden bevorderd, voortbouwend op het EU-kader voor elektronische identificatie en vertrouwensdiensten voor elektronische transacties op de interne markt dat sinds 2016 van kracht is en dat een voorspelbaar regelgevingsklimaat voor beveiligde en naadloze elektronische interacties tussen bedrijven, burgers en overheidsinstanties schept55. Voorts moeten openbare instellingen, met name instellingen die essentiële diensten aanbieden, ervoor zorgen dat hun personeel opgeleid is op het gebied van cyberbeveiliging. Ten derde moeten lidstaten in bewustmakingscampagnes voorrang geven aan cyberbewustzijn, onder meer in scholen, universiteiten, het bedrijfsleven en onderzoeksinstellingen. De maand van de cyberbeveiliging, een door het Enisa gecoördineerd initiatief dat ieder jaar in oktober plaatsvindt, zal worden uitgebreid om meer mensen te bereiken dankzij een gezamenlijke communicatie-inspanning op EU- en nationaal niveau. Even belangrijk is bewustmaking met betrekking tot online desinformatiecampagnes en fakenieuws op sociale media die specifiek bedoeld zijn om de Europese waarden en 53 54 55 IBM "The Cybersecurity Intelligence Index" 2014, referred to in Securitymagazine.com, 19 juni 2014. https://www.nomoreransom.org/ Verordening (EU) nr. 910/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014 betreffende elektronische identificatie en vertrouwensdiensten voor elektronische transacties in de interne markt (eIDASverordening). Voorts draagt de Europese Commissie via het CEF-programma bouwstenen en instrumenten aan voor de interoperabiliteit van elektronische identiteitskaarten en e-handtekeningen (bv. Trusted Lists Browsers). 13

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents