worden steeds digitaler en vaker onderling verbonden. Daarom zouden de essentiële ICTcomponenten van dergelijke producten en systemen streng moeten worden beoordeeld op hun beveiliging.  De cyberbeveiliging van wijdverbreide digitale producten, netwerken, systemen en diensten die door de particuliere en publieke sector worden gebruikt om aanvallen af te slaan en regelgevende verplichtingen na te komen22 — zoals e-mailversleuteling, firewalls en virtuele particuliere netwerken (VPN); het is van essentieel belang dat het toenemende gebruik van dergelijke hulpmiddelen niet tot nieuwe risico’s of nieuwe kwetsbaarheden leidt.  Het gebruik van ingebouwde-beveiligingsmethoden (“security by design”) in goedkope, digitale, onderling verbonden toestellen voor massaconsumptie die deel uitmaken van het internet van de dingen: de regelingen van dit kader zouden kunnen worden gebruikt om aan te geven dat de producten gemaakt zijn volgens geavanceerde, veilige ontwikkelingsmethoden, dat zij afdoende getest zijn en dat de verkopers zich ertoe verbinden hun software te updaten indien nieuwe kwetsbaarheden of dreigingen aan het licht komen. Deze prioriteiten moeten in het bijzonder rekening houden met het evoluerende cyberdreigingslandschap en met het belang van essentiële diensten zoals vervoer, energie, gezondheidszorg, het bankwezen, financiëlemarktinfrastructuren, drinkwater en digitale infrastructuur23. Er bestaan weliswaar geen ICT-producten, -systemen of -diensten waarvan kan worden gegarandeerd dat ze 100 % veilig zijn, maar er zijn verschillende bekende en goed gedocumenteerde gebreken in het ontwerp van ICT-producten die kunnen worden benut voor aanvallen. Indien de benadering van “ingebouwde beveiliging” door producenten van geconnecteerde toestellen, software en IT-apparatuur wordt toegepast, zorgt dit ervoor dat het probleem van de cyberbeveiliging al wordt aangepakt nog vóór nieuwe producten op de markt worden gebracht. Dit zou deel kunnen uitmaken van het zorgplichtbeginsel, dat samen met de industrie verder moet worden ontwikkeld en dat de producten/software minder kwetsbaar zou kunnen maken dankzij de toepassing, vanaf de ontwerpfase tot de keuring en de controle, van een reeks methoden, zoals, indien van toepassing, formele verificatie, onderhoud op lange termijn, het gebruik van veilige processen in de ontwikkelingscyclus en de ontwikkeling van updates en patches om nieuw ontdekte kwetsbaarheden aan te pakken en snel updates en herstellingen uit te voeren24. Dit zou de consument meer vertrouwen in digitale producten geven. Ook moet worden erkend dat derden die onderzoek doen naar beveiliging een belangrijke rol spelen bij het opsporen van kwetsbaarheden in bestaande producten en diensten en moeten in 22 Volgens Richtlijn (EU) 2016/1148, Verordening (EU) 2016/679, Richtlijn (EU) 2015/2366 en andere wetgevingsvoorstellen zoals het Europees wetboek voor elektronische communicatie, bijvoorbeeld, moeten organisaties passende veiligheidsmaatregelen treffen om relevante cyberbeveiligingsrisico’s aan te pakken. 23 De sectoren binnen de werkingssfeer van Richtlijn (EU) 2016/1148 van het Europees Parlement en de Raad van 6 juli 2016 houdende maatregelen voor een hoog gemeenschappelijk niveau van beveiliging van netwerk- en informatiesystemen in de Unie. “Cybersecurity in the European Digital Single Market” (cyberbeveiliging op de Europese eengemaakte digitale markt), groep op hoog niveau van wetenschappelijk adviseurs, maart 2017 24 6

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents