kątem ustalonego zestawu norm dotyczących bezpieczeństwa cybernetycznego, które to normy mogłyby zostać opracowane w ścisłym powiązaniu z szerszym zakresem prowadzonych obecnie prac nad normami ICT20. Przyjęcie systemów zgodnych z ramami byłoby dobrowolne i nie spowodowałoby żadnych natychmiastowych zobowiązań prawnych po stronie sprzedawców lub dostawców usług. Systemy nie byłyby sprzeczne z żadnymi obowiązującymi wymogami prawnymi, takimi jak przepisy UE dotyczące ochrony danych. Po ustanowieniu ram Komisja zachęci zainteresowane strony do skupienia się na trzech obszarach priorytetowych:  Bezpieczeństwo zastosowań o znaczeniu krytycznym lub wysokiego ryzyka21: systemy, od których jesteśmy zależni w codziennej działalności, począwszy od samochodów po urządzenia w zakładach produkcyjnych; od największych systemów takich jak samoloty lub elektrownie do najmniejszych, takich jak sprzęt medyczny, stają się w coraz większym stopniu cyfrowe i wzajemnie połączone. Dlatego kluczowe elementy ICT w takich produktach i systemach wymagają rygorystycznej oceny bezpieczeństwa.  Bezpieczeństwo cybernetyczne w zakrojonych na szeroką skalę produktach, sieciach, systemach i usługach cyfrowych, takich jak szyfrowanie poczty elektronicznej, zapory sieciowe i wirtualne sieci prywatne, wykorzystywanych na równi przez sektor prywatny i publiczny do obrony przed atakami cybernetycznymi i wywiązywanie się z obowiązków regulacyjnych22; niezwykle istotne jest, aby rozpowszechnienie takich narzędzi nie prowadziło do nowych źródeł ryzyka lub nowych luk w zabezpieczeniach.  Uwzględnianie bezpieczeństwa już w fazie projektowania w przypadku niedrogich, cyfrowych połączonych wzajemnie urządzeń dla masowego konsumenta, które wchodzą w skład internetu rzeczy: systemy objęte tym ramami mogłyby sygnalizować, że produkty są zbudowane przy wykorzystaniu najnowszych bezpiecznych metod projektowania, że zostały poddane odpowiednim próbom bezpieczeństwa i że sprzedawcy zobowiązali się do aktualizacji oprogramowania w przypadku nowo wykrytych luk w zabezpieczeniach oraz zagrożeń. W priorytetach tych należy w szczególności uwzględniać zmieniający się krajobraz zagrożeń bezpieczeństwa cybernetycznego, a także znaczenie podstawowych usług, takich jak transport, energetyka, opieka zdrowotna, bankowość, infrastruktura rynków finansowych, infrastruktura dostaw wody pitnej bądź infrastruktura cyfrowa23. Mimo że nie można zagwarantować, że dany produkt, system bądź usługa ICT są w 100 % bezpieczne, istnieje kilka dobrze udokumentowanych i powszechnie znanych wad w projektowaniu produktów ICT, które mogą być wykorzystywane do ataków. Podejście zgodne z zasadą bezpieczeństwa już w fazie projektowania, przyjęte przez producentów urządzeń podłączonych do internetu, oprogramowania i sprzętu zagwarantuje uwzględnienie 20 21 22 23 COM(2016) 176. Wyjątkiem byłaby sytuacja, w której obowiązkowa lub dobrowolna certyfikacja jest uregulowana w innych unijnych aktach prawnych. Na przykład dyrektywa (UE) 2016/1148, rozporządzenia (UE) 2016/679, dyrektywa (UE) 2015/2366 oraz inne proponowane akty prawne, takie jak Europejski kodeks łączności elektronicznej, wymagają od organizacji wprowadzenia stosownych środków bezpieczeństwa w celu uwzględnienia odnośnych postaci ryzyka cybernetycznego. Sektory objęte dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii. 6

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents