stworzyły bariery handlowe dla unijnych towarów i usług w ważnych sektorach w wielu
gospodarkach państw trzecich. Unijne ramy certyfikacji bezpieczeństwa cybernetycznego
dodatkowo wzmocnią pozycję Europy na arenie międzynarodowej; ich dopełnieniem
powinny być stałe działania na rzecz opracowania światowych norm wysokiego poziomu
bezpieczeństwa oraz porozumień o wzajemnym uznawaniu.
2.3
Pełne wdrożenie dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji
Główne narzędzia służące zwalczaniu zagrożeń cybernetycznych spoczywają obecnie
w rękach podmiotów krajowych; UE uznała natomiast potrzebę podniesienia standardów.
Incydenty cybernetyczne na dużą skalę rzadko dotykają tylko jedno państwo członkowskie ze
względu na coraz bardziej zglobalizowany, uzależniony od aspektów cyfrowych
i wzajemnych powiązań charakter takich kluczowych sektorów jak bankowość, energetyka
bądź transport.
Dyrektywa o ochronie sieci i informacji jest pierwszym ogólnounijnym aktem prawnym
w dziedzinie bezpieczeństwa cybernetycznego32. Opracowano ją w celu zbudowania
odporności poprzez poprawę krajowych zdolności w zakresie bezpieczeństwa
cybernetycznego; usprawnienia wzajemnej współpracy państw członkowskich; oraz
stworzenia wobec przedsiębiorstw w ważnych sektorach gospodarki wymogu przyjęcia
skutecznych praktyk w zakresie zarządzania ryzykiem oraz zgłaszania poważnych
incydentów właściwym organom krajowym. Obowiązki te mają również zastosowanie wobec
trzech rodzajów dostawców kluczowych usług internetowych: podmiotów oferujących
operacje w chmurze, wyszukiwarek internetowych i internetowych platform handlowych.
Celem tego wymogu jest ukształtowanie silniejszego i bardziej systematycznego podejścia
oraz poprawa przepływu informacji.
Pełne wdrożenie dyrektywy przez wszystkie państwa członkowskie UE do maja 2018 r. ma
zasadnicze znaczenie dla odporności UE na zagrożenia cybernetyczne. Proces ten jest
wspierany przez zbiorowe działania państw członkowskich, które doprowadzą najpóźniej na
jesień 2017 r. do sformułowania wytycznych wspomagających lepszą harmonizację
wdrażania, zwłaszcza w odniesieniu do operatorów usług kluczowych. W ramach niniejszego
pakietu poświęconego bezpieczeństwu cybernetycznemu Komisja publikuje również
komunikat33, mający wesprzeć jej działania za pomocą przedstawienia najlepszych praktyk
z państw członkowskich, mających znaczenie dla wdrożenia dyrektywy, oraz wytycznych
dotyczących jej funkcjonowania w praktyce.
Obszarem, w odniesieniu do którego dyrektywa wymaga uzupełnienia, jest przepływ
informacji. Dyrektywa obejmuje mianowicie jedynie kluczowe sektory strategiczne –
logiczne jest jednak, że potrzebne byłoby podobne podejście ze strony wszystkich
zainteresowanych stron narażonych na ataki cybernetyczne; umożliwiłoby ono systematyczną
ocenę podatności na zagrożenia i punktów przedostawania się sprawców takich ataków do
systemów. Poza tym współpraca i wymiana informacji pomiędzy sektorem publicznym
i prywatnym napotyka szereg przeszkód. Rządy i organy publiczne zajmujące się kwestiami
bezpieczeństwa cybernetycznego niechętnie dzielą się odnośnymi informacjami w obawie
przed narażeniem na szwank bezpieczeństwa narodowego lub konkurencyjności.
Przedsiębiorstwa prywatne są oporne w dzieleniu się informacjami na temat swojej
podatności na zagrożenia cybernetyczne i wynikających z nich strat z obawy przed
ujawnieniem poufnych informacji biznesowych, ryzykiem utraty reputacji bądź złamaniem
32
33
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na
rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii.
COM(2017) 476.
8
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents