stworzyły bariery handlowe dla unijnych towarów i usług w ważnych sektorach w wielu gospodarkach państw trzecich. Unijne ramy certyfikacji bezpieczeństwa cybernetycznego dodatkowo wzmocnią pozycję Europy na arenie międzynarodowej; ich dopełnieniem powinny być stałe działania na rzecz opracowania światowych norm wysokiego poziomu bezpieczeństwa oraz porozumień o wzajemnym uznawaniu. 2.3 Pełne wdrożenie dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji Główne narzędzia służące zwalczaniu zagrożeń cybernetycznych spoczywają obecnie w rękach podmiotów krajowych; UE uznała natomiast potrzebę podniesienia standardów. Incydenty cybernetyczne na dużą skalę rzadko dotykają tylko jedno państwo członkowskie ze względu na coraz bardziej zglobalizowany, uzależniony od aspektów cyfrowych i wzajemnych powiązań charakter takich kluczowych sektorów jak bankowość, energetyka bądź transport. Dyrektywa o ochronie sieci i informacji jest pierwszym ogólnounijnym aktem prawnym w dziedzinie bezpieczeństwa cybernetycznego32. Opracowano ją w celu zbudowania odporności poprzez poprawę krajowych zdolności w zakresie bezpieczeństwa cybernetycznego; usprawnienia wzajemnej współpracy państw członkowskich; oraz stworzenia wobec przedsiębiorstw w ważnych sektorach gospodarki wymogu przyjęcia skutecznych praktyk w zakresie zarządzania ryzykiem oraz zgłaszania poważnych incydentów właściwym organom krajowym. Obowiązki te mają również zastosowanie wobec trzech rodzajów dostawców kluczowych usług internetowych: podmiotów oferujących operacje w chmurze, wyszukiwarek internetowych i internetowych platform handlowych. Celem tego wymogu jest ukształtowanie silniejszego i bardziej systematycznego podejścia oraz poprawa przepływu informacji. Pełne wdrożenie dyrektywy przez wszystkie państwa członkowskie UE do maja 2018 r. ma zasadnicze znaczenie dla odporności UE na zagrożenia cybernetyczne. Proces ten jest wspierany przez zbiorowe działania państw członkowskich, które doprowadzą najpóźniej na jesień 2017 r. do sformułowania wytycznych wspomagających lepszą harmonizację wdrażania, zwłaszcza w odniesieniu do operatorów usług kluczowych. W ramach niniejszego pakietu poświęconego bezpieczeństwu cybernetycznemu Komisja publikuje również komunikat33, mający wesprzeć jej działania za pomocą przedstawienia najlepszych praktyk z państw członkowskich, mających znaczenie dla wdrożenia dyrektywy, oraz wytycznych dotyczących jej funkcjonowania w praktyce. Obszarem, w odniesieniu do którego dyrektywa wymaga uzupełnienia, jest przepływ informacji. Dyrektywa obejmuje mianowicie jedynie kluczowe sektory strategiczne – logiczne jest jednak, że potrzebne byłoby podobne podejście ze strony wszystkich zainteresowanych stron narażonych na ataki cybernetyczne; umożliwiłoby ono systematyczną ocenę podatności na zagrożenia i punktów przedostawania się sprawców takich ataków do systemów. Poza tym współpraca i wymiana informacji pomiędzy sektorem publicznym i prywatnym napotyka szereg przeszkód. Rządy i organy publiczne zajmujące się kwestiami bezpieczeństwa cybernetycznego niechętnie dzielą się odnośnymi informacjami w obawie przed narażeniem na szwank bezpieczeństwa narodowego lub konkurencyjności. Przedsiębiorstwa prywatne są oporne w dzieleniu się informacjami na temat swojej podatności na zagrożenia cybernetyczne i wynikających z nich strat z obawy przed ujawnieniem poufnych informacji biznesowych, ryzykiem utraty reputacji bądź złamaniem 32 33 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii. COM(2017) 476. 8

Select target paragraph3

Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents