- het richten van de effecten van eigen middelen tegen de onderkende kwetsbaarheden
van de tegenstander, waardoor zijn samenhang (cohesion) wordt verbroken,
- het beperken van de mogelijkheden van de tegenstander om situationeel inzicht te
verkrijgen, waardoor diens perceptie (understanding) wordt aangetast.
Een selectieve uitschakeling van capaciteiten (mensen en middelen) past binnen de
manoeuvrebenadering. Aan de manoeuvrebenadering kan invulling worden gegeven door
preventieve actie, door het uitmanoeuvreren en door het ontwrichten van de tegenstander.
Om kwetsbare plekken te vinden en uit te buiten zijn niet alleen goede inlichtingen vereist,
maar zijn ook een hoog operationeel tempo en meerdere, gelijktijdige activiteiten nodig.
Een hoog operationeel tempo wordt bereikt door een snelle besluitvorming, door snelheid
in de uitvoering en door snel te wisselen van activiteiten. Door dit hoge tempo kan de
besluitvormingscyclus van de tegenstander worden verstoord, zodat hij niet meer adequaat
kan reageren; zijn wil, samenhang en perceptie worden daardoor aangetast.
Ondanks de nadruk op de mentale component omvat de manoeuvrebenadering in het
gevecht ook altijd elementen van fysieke beweging, vuurkracht en beheersing van zeegebieden, terrein of luchtruim. In deze benadering bestaat ook de noodzaak tot het binden van
de tegenstander, het ontzeggen van routes, ruimtes en gebieden en het behoud van eigen
essentiële ruimten en sleutelpunten. Dergelijke defensieve maatregelen zijn echter altijd
een middel tot een hoger doel, nl. het verslaan van de tegenstander.
Het is niet altijd mogelijk de wil tot optreden van een tegenstander te breken. Bij ideologisch gedreven groeperingen moet naar andere instrumenten worden gezocht om het
gewenste effect te bereiken. Dit kan door binnen de filosofie van de manoeuvrebenadering,
te streven naar de steun van alle actoren voor het eigen optreden, maar ook door externe
steun aan de tegenstander te ontzeggen. Het voortzettingsvermogen van een tegenstander
kan immers afhankelijk zijn van deze vormen van steun. Op deze manier is het mogelijk de
tegenstander het initiatief te ontnemen.
Effectief optreden wordt bepaald door benadering van alle actoren en niet alleen door de
wijze waarop een tegenstander wordt benaderd. In het verlengde hiervan kan daarom de
‘wil van de vijand’ uit de traditionele manoeuvrebenadering worden gezien als de ‘opinie
van de actor’. De opinie vertaalt zich in steun en daarmee in samenhang (cohesion). Steun
voor het eigen optreden moet worden behouden en vergroot. Steun voor de tegenstander
moet worden beperkt, zodat hij uiteindelijk opgeeft. Door de eigen activiteiten gewogen af
93
Select target paragraph3
Connect to a paragraph
Connect to an entity
Disable highlights
Add to table of contents